Eimreiðin

						152                                  DR. JEAN CHARCOT                      eimreiðin

sjálfur ensku, en hann hélt einnig fræðandi og skemtandi

fyrirlestra,1) og varð þetta til að auka ást og virðingu þá,

sem sjómennirnir báru til hans. En aldrei heyrðist heldur

mögl eða óánægja meðal skipverja, hversu erfið sem vinna

þeirra var eða langur vinnutíminn. Ræða sú, sem dr. Charcot

hélt yfir þeim, er skipið lagði út frá Ushuaia er gott sýnis-

horn af lægni hans til að snerta hina réttu strengi í brjósti

ungra manna: >Drengir mínir, ég ætla að láta ykkur vita,

að héðan í frá er það bleyðiskapur, ef þið hegðið ykkur illa,

því að það er ekki á mínu valdi að hegna ykkur, ég get

ekki látið ykkur í járn, því þau eru ekki til um borð, og

skipshöfnin er líka of fámenn til að leyfa það. Eg get ekki

svift ykkur víninu, því heilsu ykkar vegna þurfið þið þess með,

ég get ekki dregið af kaupinu ykkar, því ég veit vel, að ykkur

stendur það á sama. Eg reiði mig á samvizkusemi ykkar og

veit, að þið munuð gera skyldu ykkar, sumpart vegna þess,

að ykkur þykir dálítið vænt um mig, en aðallega vegna þess

hlutverks, er ykkur hefur verið trúað fyrir, og af því, að þið

gleymið aldrei, að þið hafið í höndum ykkar heiður ætt-

jarðarinnar".

Þetta dugði allan tímann. Dr. Charcot festi upp í lestinnt

stundatöflu, þar sem sagt var, hvað hver háseti átti að starfa

allan daginn, einnig heilbrigðisreglur, og var þessum fyrir-

skipunum nákvæmlega fylgt allan veturinn. — Charcot lét sig

alt skifta, heilbrigði sálar og líkama, fatnað og fæði, vinnu

og skemtanir. Hann gekk á undan öllum með góðu eftirdæm',

hann vann að vísindalegum athugunum úti, þó að væri 38

stiga frost, en hann fór einnig með mönnum sínum í skíða-

og sleðaferðir niður brattar hlíðar, sem veitti þeim góða og

holla skemtun. Maður eins og dr. Charcot getur gert lífið

tilbreytingasamt  og  skemtilegt,  jafnvel  hjá   heimsskautunum,

1) Dr. Charcot er ágætur fyrirlesari og heldur iðulega fyrirlestra j

París. Er þá oft harðsótt að komast inn. Þegar ég var í París >

fyrra vetur, fór ég að hlusfa á hann tala um ]ules Verne, og varð dr.

Charcot sjálfur að koma út í dyrnar til þess að hjálpa mér að komast

inn. En úti fyrir stóðu mörg hundruð manns, sem æptu: Vive Charcot-

— en komust samf ekki inn.