Eimreiðin

						E'MREIÐIN

Rauða danzmærin.

Eftir Thomas Coulson.

Framh. frá siðasta hefti.

Réttarrannsóknin hefst.

ata Hari var gengin í gildruna.  Nú átli hún aðeins eftir

svara  til sakar  frammi fyrir dómurunum,  —  sem sumir

u bræður þeirra  manna,   er  hún  hafði  sent  í dauðann.

h eJ?rranns°knin sýndi hugarfar hennar jafn-nakið eins og hún

1 sjálf sýnt hinn fagra líkama sinn, svo víðfrægt var orðið

allar höfuðborgir  Evrópu.   Frægð  hennar  var á vitund

stolanna.  Að minsta kosti þektu sumir dómendanna fjöl-

astiörnuna frægu, sem hafði hvorki skeytt um heiður, hæ-

sku ega veigggj^j^  en  jjfag ; léttúð og glaumi.  Þeir hafa

aust að einhverju leyti orðið varir við það töfravald, sem

^anzrneynni fylgdi.  Ef til vill hafa þeir undrast þá dutlunga

Sanna, að þessi kona skyldi nokkurn tíma leiðast út á þá

i að  gerast njósnari.  En  herrétturinn franski  var ekki

n,8  gerður,  að  hann  væri  að  velta því fyrir sér, hvaða

r lægu til grundvallar gerðum hinnar ákærðu.  Það voru

i,.   nennar,  sem  hann lét sig máli skifta, og verkin verða

umflúin.  Dómararnir  sýndu Mötu Hari alla þá kurteisi,

hver kona á vísa af þeim, sem eru í eðli sínu heiðurs-

n>   en   hliðhollir   henni   voru   þeir   ekki.    Rétturinn   var

b s t  .      '  ^VI  a^  9raia  UPP  sannleikann,   en aldrei kom

vrir> að hin ákærða eða verjandi hennar gætu með rök-

að ,    ar'a^  undan  ónærgætni hans.  Það kom að vísu fyrir,

k-            '  orðasennu milli  Mötu Hari og dómendanna,

peir   gættu   þess   jafnan   að  stilla   orðum   sínum  í  hóf.

usf   -3Y          hræðilegi, sem allir svikarar og njósnarar óttuð-

kaj.eins °2 fjandann sjálfan,  gerði hana einu sinni reiða,  en

óv   fVar Vesna pess' hve fimlega hann fór að því að láta hana

meðganga það, sem hún var að reyna að fela.

'    ^afnkunnur franskur lögmaður, Clunet að nafni,  bauðst til

vera verjandi  Mötu   Hari.   Hann  hafði  mikið orð á sér