170 RAUÐA DANZMÆRIN eimreiðiN >Örlálur! Þrjátíu þúsund var það minsta, sem ég gerði mis ánægða með. Unnustar mínir buðu mér aldrei minna«. Þegar farið var að minnast á bréfaviðskifti Mötu Hari við óvinina, varð hún tvísaga. Dómsforseti lýsti svikum hennar i Vittel og bar það á hana, að hún hefði komið upplýsingum um franska njósnara til Þjóðverja. »Það er satt, að ég skrifaðist á við unnusta minn eftir að hann var farinn frá Berlín til Amsterdam. Ekki gat ég gert að því, þó að hann væri yfirmaður njósnarliðsins, og ég hef ekki sent honum neinar upplýsingar«. »Þegár þér voruð á vígstöðvunum, komust þér að mikils- verðum upplýsingum um sókn, sem átti að hefja«, bætti dóms- forseti við með aukinni áherzlu og alvörusvip. »Ég frétti hjá sumum liðsforingjanna, sem voru vinir mínir. að eitthvað væri í undirbúningi. En jafnvel þó að ég hefð' viljað, hefði ég ekki getað komið neinum upplýsingum um þetta til Þjóðverja«. Þetta var undarleg staðhæfing hjá Mötu Hari, sem var ný' búin að játa, að hún hefði átt í bréfaviðskiftum við yfirmann njósnaranna í Amsterdam. Forseti nálgaðist nú þungamiðju ákærunnar og spurði með áherzlu um bréf þau, um hendur erlendrar sendisveitar hlutlauss ríkis, sem Mata Hari þóttist hafa sent dóttur sinni. »Eg játa, að ég hef skrifað«, svaraði hún hreinskilnislega. »en ég sendi engar upplýsingar, sem gátu haft hernaðarleð3 þýðingu«. »Við höfum sannanir fyrir hinu gagnstæða. Við vitum einniS hverjum þér senduð þessar upplýsingar*. Mata Hari fölnaði og gerði engar tilraunir til að ítreka svörin um sakleysi sitt. Síðan var hún yfirheyrð út af um- sókninni um upptöku í franska njósnarliðið. Svör hennar við þá yfirheyrslu sýndu, að hún var jafn-reiðubúin að svíki3 vini sína, hvort sem þeir voru þýzkir eða franskir. »Það var ekkert athyglisvert við það, þótt ég biðist til að verða Frakklandi að liði«, sagði hún. »Ég hafði mjög gó<5a aðstöðu til að geta það og var auk þess í fjárkröggum*. »Þjóðverjar sendu yður 10.000 mörk fyrir milligöngu sendi- sveitar hlutlauss ríkis«, sagði Mornay.
Beinir tenglar