Eimreiðin

						172                                 RAUÐA DANZMÆRIN                     eimreiðiN

Danzmeynni varð auðsýnilega hverft við þessi rök, en hún

náði sér fljótt aftur og svaraði fullum hálsi: »Eg er hvorki

frönsk né þýzk, en frá hlutlausu landi. Þið ofsækið mig og

beitið mig rangindum. Eg endurtek það, að þið hagið ykkur

ekki eins og göfugum mönnum sæmir«. Og hún sneri sér að

Mornay með fyrirlitningu og bætti við í sárbeittum hæðnisróm *.

»0, þessi maður er andstyggilegur!«

»Reynið að hafa hemil á yður, frú«, sagði Sempron sveitar-

foringi og hélt svo áfram:

»Ledoux kapteinn fékk yður skjöl, sem þér áttuð að korna

til eins af njósnurum okkar í Belgíu. Hvað gerðuð þér við

þau skjöl?«

Mata Hari steinþagði.

Forseti ítrekaði spurningu sína: »Munið þér ekki hvað þér

gerðuð við skjölin, sem yður var trúað fyrir?«

»Nei« mælti hún loks tómlátlega.

Einn af meðlimum réttarins hefur sagt, að Mötu Hari muni

ekki til fulls hafa orðið ljós hætta sú, sem hún var stödd í>

fyr en um leið og þetta einsatkvæðisorð var knúð fram af

vörum hennar. Ef hún hefði játað nokkru um, hvernig hún

kom skjölunum, mundi hún samstundis hafa flækst út í mót-

sagnir. Eina vörn hennar var að þykjast ekkert muna, og

var sú vörn þó harla ófullnægjandi.

»Njósnarinn, sem þér áltuð að afhenda skjölin, var tekinn

fastur í Briissel af Þjóðverjum, og þrem vikum eftir að þér

fóruð frá París, var hann skotinn«, sagði dómsforseti.

Er hér var komið yfirheyrzlunni, munu dómararnir hafa

verið orðnir nokkurnveginn vissir um sekt Mötu Hari. Þeir

sáu, hve hikandi hún var orðin í svörum, en þrátt fyrir allar

tilraunir dómsforsetans og Mornays, var ómögulegt að fá hana

til að gefa skýlausa játningu. Loks tóku þeir að spyrja hana

um dvöl hennar í Madrid.

»Meðan þér dvölduð í Madrid, gistuð þér við hliðina á

herbergi yfirmanns þýzku njósnanna þar í borg«.

»Það er rétt«, viðurkendi Mata Hari.

»Þessi sendimaður frá Berlín heimsótti yður oft; var

ekki svo?«

»Það er líka rétt«.