EiMreiðin RAUÐA DANZMÆRIN 173 sTókuð þér við gjöfum af honum?c *Já, hann var unnusti minnc, flýtti hún sér að svara, og ar nú eins og hún hefði fastari jörð undir fótum. »Þér vitið eins og við, að skeyti yðar til Þjóðverjans, 'nar yðar í Amsterdam, voru einkend með njósnaramerkinu n 21.« *Þetta er ekki rétt«, svaraði hún gröm. Var hún þó ný- Uln að játa, að hún notaði þetta merki til þess að geta ri»ast á við þenna tilbiðjanda sinn, sem væri yfirmaður losnarliðsins, án þess hún gæti að gert, eins og hún hafði °röað þag. Jr"yrirgefið, frú, þetta er rétt, og sönnunin fyrir því er skeytið, sem þýzki sendimaðurinn í Madrid sendi til starfs- 0°ur síns í Amsterdam, þar sem beðið er um peninga, lr rnilligöngu sendisveitar hlutlauss ríkis, handa H 21.« ~- Mata Hari hrökk við. Þetta var í eina skiftið, sem hún Vlrtlst ætla að láta yfirbugast. Henni virtist falla allur ketill ^ er hún varð þess vís, að Frakkar vissu um loftskeytið. *tg er búin að segja ykkur ... Ég . . . Það var . . . var þóknun fyrir — fyrir atlot mín. Það er . . . það eru min ... 0, þið megið trúa mér! Sýnið göfuglyndilc • Unet íögmaður varð skelkaður yfir sálarástandi skjólstæð- sins og gleymdi alveg stöðu sinni sem verjanda fyrir l na°an njósnara. Hann gleymdi öllu nema því, að hann var stu ^ a^ nu2Sa konu, sem var í vanda stödd, og tók að ra yfir hg,,,^ bar ihrtvatnsglas að vitum hennar og rétti nni kassa með súkkulaði. leo ^ ^ ^9 að 9era Vl^ ^eIIa "* nr°Pa''1 ^ata ^ari hörku- <?1/ i °9 at* honum frá sér. >Ég er ekkert barn. Og ég ka' v«a hugrökkc þVo sner' hún sér affur einbeitt að réttinum. Setift i • naI^' bannig náð sér aftur, sagði forseti: »Þér við . neitað Því, að þér fóruð á sendisveitarstöðina að taka Peningunum, sem von Kroon liðsforingi hafði lofað yður.c Kroo ^í ^Bir að "eita því?<1 svaraði hin ákærða- *Von atlot 'rin91 kærði sig ekki um, að borga fyrir blíðu- þ0r ln ur sínum eigin vasa. Honum fanst þægilegra að 9a með peningum frá stjórn sinnic.
Beinir tenglar