174 RAUÐA DANZMÆRIN eimreibiN >Rétturinn mun meta þessa staðhæfingu yðar eins og hún á skilið«, svaraði Sempron sveitarforingi þurlega. >Þér viður- kennið þá, að peningarnir komu frá yfirmanni þýzku njósn- anna í HolIandi?« >Já, peningarnir komu frá unnusta mínum í Hollandi, sem borgaði skuld unnusta míns á Spáni, án þess að vita af því.4 Clunet lögmaður varð mjög sár yfir öllum þessum mót- sögnum. Hvernig átti hann að koma yfirlýsingu hinnar ákaerðu um það, að von Kroon hefði greitt skuld sína með fé frá stjórn sinni, heim við þá staðhæfingu ákærðu, að unnusti hennar í Amsterdam hefði óafvitandi greitt fyrir atlot hennar við starfsbróður hans á Spáni? Var nú gefið réttarhlé, og reyndi gamli lögmaðurinn á meðan að komast að, hvernig áheyrendur litu á mál ákærðu. en komst fljótt að raun um. að útlitið var slæmt. Þegar Massard majór var beðinn um að láta í ljósi álit sitt, svaraði hann: >Eg hygg, að hún sé sek og að úti sé um hana«. En verjandi vildi ekki láta hug- fallast. >Bíðið«, sagði hann — >bíðið, þangað til þér hafið heyrt framburð vitna þeirra, sem ég mun leiða í málinu, oS varnarræðu mína.« Vitnaleiðslan. Þegar rétturinn kom aftur saman til að hlýða á vörnina, og Mötu Hari var sagt, að nokkrir hinna áhrifaríku vina hennar væru mættir til að bera málstað hennar vitni, komst hún öll á loft og tildraði sér mjög til, tók fram varasmyrsl og andlitsfarða og smurði sig, þar sem hún sat framan við dómgrindurnar, og tók brosandi við blómvendi, sem lögmað- urinn rétti henni, fullur aðdáunar. Hún virtist glöð og vongóð' Kassinn með súkkulaðinu, sem hún hafði áður forsmáð, var aftur á lofti, og borðaði ákærða nú með beztu list. Svo hófst vitnaleiðslan. Fyrsta vitnið var ]ules Cambon, skrifstofustjóri í utanríkis- ráðuneytinu og fyrsti unnusti Mötu Hari eftir að hún kom $ Parísar. Hann bar með sér öll einkenni hins fullkomna stjórnarerindreka — háttprúður, öruggur í framkomu og snyrti- menskan sjálf — en í þetta skifti var hann þó fram úr hófi vandræðalegur.
Beinir tenglar