e'MREiðin RAUÐA DANZMÆRIN 177 nari var því ekki viðstödd, þegar rétturinn kom aftur saman 11 pess að hlýða á úrskurð dómenda. Forseti ávarpaði dóm- ^ndur hvern eftir annan, — byrjaði á þeim yngsta, svo að ann skyldi ekki verða fyrir áhrifum frá þeim eldri, — með pessari spurningu: *Eruð þér sannfærður um það fyrir samvizku yðar, að þessi ona sé sek um það að hafa komið upplýsingum og skjölum 1 ovina vorra, og orðið þannig orsök í dauða margra her- manna?c ^ólega og hiklaust svöruðu aðspurðir játandi, hver eftir annan. PeSar dómendur voru að skrifa undir dómsúrskurðarskjalið, ælu einn þeirra með hita, um leið og hann fleygði frá sér ennanum: »Það er hræðilegt að dæma jafn fagra og töfr- nui konu til dauða! En svik hennar hafa leitt af sér þær 0rniungar, að hún hefur unnið til þess að vera skotin tafar- 'aust*. er)andi hafði komist að því hvernig fara mundi, þegar niendur gengu út til að koma sér saman um úrskurðinn, 9 hann gerði Mötu Hari þá þegar aðvart um, að hún skyldi ra viobúin því versta. Meðan dómurinn var lesinn upp, gat ?am|i maðurinn ekki tára bundist. Mata Hari var á ný leidd i rettarsalinn, og setningin, sem viðhöfð er við slík tæki- •i hrópuð upp. >Réttlæti í nafni frönsku þjóðarinnar!* maoi um salinn. Það var áhrifamikil sjón, sem þarna bar r augu. Gamli lögmaðurinn stóð hnípinn og yfirbugaður. m streymdu úr augum hans. Aldrei hafði hann varið nokkurt > sem honum var eins mikið í muna að vinna eins og þetta. lyiata Hari grét ekki né sýndi af sér nokkur merki geðs- nngar eða kvenlegs veiklyndis. Þögul og hátíðleg hlýddi st s,a au^adóm sinn, það var næstum því eins og henni 1 á sama um alt, en tvírætt bros lék um munaðarlegar hennar um leið og lestrinum lauk. Svo sneri hún sér ,q °S beit á vörina- .. u° minn góður! Sú kann að mæta dauða sínum?* varð .j,,,Uni hermanni úr varðliðinu að orði, og það brá fyrir aðdaun í svip hans. 12
Beinir tenglar