180 RAUÐA DANZMÆRIN eimreiðin »Þér verðið að herða yður upp,« sagði hún. »Hvernig væri að danza einn danz? Þér eigið á hættu að gleyma list yðar, og svo hafið þér heldur aldrei lofað okkur að sjá, hver snill- ingur þér eruð?« Mata Hari lét ekki segja sér þetta tvisvar. Þarna í skugga- legum klefanum danzaði hún með lífi og sal, í viðurvist nunn- anna tveggja, og gleymdi öllu öðru, gleymdi kvíða sínum, gleymdi aftökunni, sem framundan var, gleymdi örlögum sín- um, í hrynjanda danzins. Atburðunum í klefa nr. 12 aftökudaginn hefur svo oft verið lýst með vafasömum viðaukum, að hér verður að eins stuðst við frásögn tveggja viðstaddra, sem báðum ber saman hvorn við annan. Aftökustundin hafði verið ákveðin kl. 5,47 fyrir hádegi. Klukkustundu áður komu hermennirnir saman í fang- elsinu til að búa sig undir hið ömurlega starf, er þeir skyldu inna af hendi. »Hún er sofandi,« sagði fangavörðurinn, þegar komið vaí að viija klefans. Clunet grípur til örþrifaráða. I þessu bili bættist maður í hópinn, sem hermennirnir hefðu helzt af öllu kosið að vera lausir við. Það var gamli lög- maðurinn, sem ötullegast hafði barist fyrir frelsun njósnarans H 21. Þeir, sem áttu að sjá um aftökuna, höfðu heyrt ávæn- ing af því, að á leiðinni til aftökustaðarins mundi verða gerð tilraun til að bjarga fanganum. Vörðurinn hafði því verið aukinn, en þó var uggur í hermönnunum. Ef til vill Sa^ Clunet lögmaður frætt þá um, hvernig sakir stæðu. »Það er einhver orðasveimur um, að það eigi að gera árás á okkur og bjarga Mötu Hari,« sagði yfirforinginn við Clunet. »Hafið þér heyrt nokkuð um það?« »Nei, ég hef ekkert heyrt, en ég verð að láta ykkur vita, herrar mínir, að aftakan getur ekki farið fram nú. Ég mót- mæli því og skýrskota til 27. greinar í 1. kapítula I. bókar hegningarlaganna.< Hermennirnir stóðu höggdofa af undrun, enda höfðu þeir ekki hugmynd um hvað, það var, sem lögmaðurinn var að vitna í. Hann varð að skýra þetta nánar. Clunet lét ekki
Beinir tenglar