Eimreiðin

						eimreibin                   RAUÐA DANZMÆRÍN                             183

manni sínum og lagði ríkt á við hann að leggja þau í rétt

utrislög, svo að bréfin til unnustanna lentu ekki innan í um-

slagið til dótturinnar.

Aftakan.

Síðasta bæn fangans hafði verið veitt. Mata Hari var nú

^iðubúin til að leggja af stað. Farið var í bifreiðum til af-

okustaðarins. Á leiðinni gerði Mata Hari að gamni sínu við

Pa tvo varðmenn, sem fylgdu henni, og ásakaði annan þeirra

soolatlega fyrir að vera piparsveinn. — í aftureldingunni var

0rn'ð á aftökustaðinn, rétt um það leyti, sem blístrur verk-

stn'ðju í grendinni kölluðu verkamenn til starfa.

Hersveitir stóðu reiðubúnar í röðum, þrem megin við hinn

rogirta ferhyrning — fótgöngulið í blástökkum sínum,  ridd-

aiið með  langa  svarta skúfa hangandi niður frá háum eir-

, J. mur|um, og loks stórskotalið í herbúningi sínum. Við opna

hl»ð bríhyrningsins stóð stórt blaðlaust og bert tré. Mata Hari

e 'éttilega  út  úr  bifreiðinni  og  stiklaði milli smápollanna,

Sern  næturregnið  hafði skilið eftir á stéttinni.   Þegar hún sá

..fjV'kingarnar, sem mættar  voru til að vera viðstaddar af-

una,   hvíslaði  hún   hughreystandi  að  skjálfandi nunnunni,

m fylgdi henni:   »Komið og haldið fast í hönd mína, systir

f'bi *  ^ll<narsYsílrm titraði á beinunum.  Þessi sorglega athöfn

e"K miklu meira á hana heldur en á Mötu Hari sjálfa.

e9ar Mata  Hari gekk meðfram fylkingaröðunum, og her-

ennirnir fengu  skipun  um  að  axla, tók Mata Hari kveðju

lrra  með  því að  hneigja sig  með alvörusvip.   Hún gekk

9t og  tígulega  að  aftökutrénu,  eins og drottning frammi

r neiðursfylkingu.  Þegar hún var komin á sinn stað frammi

¦   ''-, 'Y^ingunni, sagði hún við nunnuna, sem enn hélt dauða-

dl ' hönd henni: »Nú er þetta afstaðið, og nú skuluð þér

slePPa mér.«

b'

a var lesinn upp dómur herréttarins.   Mótmælendaprestur

lanSa bæn, unz yfirmennirnir fóru að ókyrrast yfir töfinni.

inan  kraup á mjúkri, rakri jörðunni og bað í sífellu fyrir

loU*?fri SYstur  Slnn1' sem nar^i Vllst-   Þegar presturinn hafði

,         bæn sinni,  gengu tveir varðmenn til fangans og leiddu

rast upp  að  trénu.   Þeir ætluðu  einnig að binda fyrir