E|MREiðin RAUÐA DANZMÆRIN 185 n9inn spurði og leit um leið á grátandi lögmanninn: >Sé hér nokkur, sem vill hirða þetta lík, þá gefi hann sig fram?c Ekkert svar. u> vanþakkláta veröld! Líkaminn fagri lá þarna í svaðinu, nmana og yfirgefinn. Enginn af öllum þeim mörgu, sem 'ðu fórnað auðæfum sínum, heiðri sínum og jafnvel lífi vrir na«n, vildi nú við honum líta. Um kvöldið fluttu Parísarblöðin þá frétt, að njósnarinn H21 öi nú tekið út launin fyrir glæpi sína. En morguninn eftir r því veitt eftirtekt, að grunna gröfin, þar sem Iíkið átti ....vera Srafið, var tóm. Moldinni hafði verið mokað upp, og 10 var horfið. Sá kvittur gaus þegar upp, að kúlur her- mannanna hefðu ekki hitt Mötu Hari, en henni sjálfri hefði Iö komið undan. Fregnin flaug eins og eldur i sinu um ^rakkland, jókst og magnaðist og fékk á sig fast mót. ' sern átti að hafa komið Mötu Hari undan, var maður ok«ur, Pierre de Mortissac að nafni. Tóma gröfin. ortissac þessi var svallari af göfugum ættum, og hafði miklum auðæfum í skemtanir. Líf hans hafði verið ln röð af ástaræfintýrum, og þeim ekki sem eftirbreytnis- nstum. Rússnesk prinsessa hafði strokið með honum, «ona af tignum ættum hafði framið sjálfsmorð hans o JvíT' °9 mar& fórnarlambið, sem minni sögur fóru af, hafði lö nonum að bráð. Loks bar fundum þeirra Mötu Hari að ^°' °9 nann var^ SIrax astian9inn a^ henni. Það er sagt, nann hafi reynt að fá hana til að hætta við hið hættulega se nfrsrarr' surnir sögðu jafnvel, að það hefði verið hann, Sn' • Ien9'Ö nana tíl að koma aftur heim til Parísar frá ha h'' °9 ^6^1 nann æt"a^ a^ Deita áhrifum sínum til að fá s,. a nenni fyrirgefningu, en að II. deild hefði orðið honum lötari. Hann he{ði þá að lokum ætlað að gera tilraun til snerna hana á brott úr varðhaldinu. eft' c* S' er uPPsPunt- Efnið er að mestu samhljóða leik i s"" fF- ?U' leik* sem træ9ur varð eitir að honum var breytt sín ^ »Tosca«. í leiknum hlaða hermennirnir byssur meo tómu púðri, en hetjan læzt vera dauð eftir að her-
Beinir tenglar