Eimreiðin

						EIMREIÐIN

FRA VNQSTU SKALDUNUM

195

tg vildi ég gæti græðslutárum

grátið yfir þjáðra sár,

blómum stráð á brautir þeirra,

er brjótast yfir hraun og gjár.

pS vildi ég gæti veginn fundið

1 vors og óska draumhýr lönd,      brotið sömu skerjum á.

og rétt þér, aumur einstæðingur,

inn í myrkrið bróðurhönd.

Þér, sem blektu viltar vonir,

vildi ég fylgja um lönd og sjá,

því við höfum báðir báta okkar

Enn

Enn man ég.

man ég þær munhýru stundir

1 myrkrunum áður á kvöldin,

er sat ég með söngva í barmi,

°9 sál mína vermdi við eldinn.

tn æskunnar óvit mig blekti,

*v° ekki ég hættuna kendi.

', flÖ9randi loganna funa

e9 fiaðrirnar allar því brendi.

9 bezt þekkir fluglama fuglinn,

ve fjaðrirnar sárt er að brenna.

. nn f'nst mér hins sama sviða

1 sárunum alt af kenna.

Er krýp ég hjá kulnuðum vonum,

og kuldann um æðar finn streyma,

þá hata ég eldinn, sem eyddi

því öllu, sem bezt var að dreyma —

Nú skil ég, þó sé það um seinan,

hve sorglega tefldi ég áður.

Er aðrir um loftin sér leika,

þá lifi ég fjötrunum háður.

En aðra ef eignast ég vængi,

það efalaust reynslan mun sýna,

að þeim mun ég óðara aftur

í eldinum sama týna.

Knútur Þorsteinsson frá Úlfsstöðum.

c

oorgm er eitt hugþekkasta yrkisefni ungu skáldanna.  Þau  dvelja full-

'ö við það efni, eða svo finst manni stundum. Hér er eitt kvæði um

r9ina, frá ungum höfundi:

Svæfðu mig, sorg.

, "     ° P'g að svæfa mig, sorg,            Sorg, þú ert syndarans brauð,

JVl sólin er sigin í haf, -

°s a't. sem að gleðin mér gaf,

arafiö ; myrkranna DOrg. _

9 nú þegar dagurinn dvín,

8 dimman í gættinni hlær,

srist ég nepjunni nær,

" Pví nóttin er leiksysfir mín. -

o er áður var lffið svo létt,

J 'öngunin vogaði hátt,

^" en vængina vantaði mátt,

8 vindarnir fengu ekki létt.

J berst við það algleymisafl,

em alstaðar riður sér braut, —

J|V1 fylgir mér fátækt og þraut,

z fe"ur mitt siðasta tafl, -

því sál hans er myrkrunum háð,

og æfi hans alstaðar smáð, —

að eilífu döpur og snauð. —

Og aflþrungnu armlögin þín

minni einustu von hafa rænt. —

Hve oft hef ég angraður mænt

í endalaus hafdjúpin þín. — —

Það dagar og dimmir svo fljótt

í draumum, sem mannssálin á.

Við óma frá öreigans þrá

ég einmana vaki um nótt. —

Því alt, sem að gleðin mér gaf,

er grafið í myrkranna borg.  —

Eg bið þig að svæfa mig, sorg,

því sólin er hnigin í haf. — —

Valdemar H. HallstaS.