EIHREIÐIN FRA VNGSTU SKALDUNUM 197 "allgerðar skap var sem helkaldur iökull, *r hylur í rótum glóð. Það andaði kulda frá andlitsdráifum, f|» undir var logheift blóð. "iartað var ýmist heitt eða kalið v'5 harmanna ís oq bál, UI1z stálinu líktist og steini að hörku hln sterka, norræna sál. í n Uunnarssögu og glæstan feril *r Sreypt hennar æfirún, Par mættust stálið og steinninn kaldur, "~ sem steinninn kaidur var hún. — Gunnar iaust Hallgerði hjarta- kaldur sem hund eða flækingsgrey, en löðrunginn mundi hún lengur en skemur, og lokkana skar hún ei. Eðli hennar er ofið þáttum af ýmsum litum og gjörð, sumum bjartari eldi og eisu, en öðrum dökkvari jörð. — Það var ekki kynlegt þótt kenna þætti kulda frá hennar sál, en hún var kona, sem kunni að elska, og kafaði harmsins á). Miðnœtti. AWa rís á Ægi, Ymur í fjörusteinum. Hnígur húm á jörðu, hvín í visnum greinum. Leggjast langir skuggar lón og voga yfir. Húmsins vættir hlæja. Hvílist alt, sem lifir. Undarlegt er úti, inst í heimi nætur val{a bleikar vofur. vallarblómið grætur. °raumar allir dafna. dókkvir gnauða vogar. ^umlum yfir kvikna kaldir málmalogar. Svalur máni sveimar silfurbláar leiðir. Hafmey úti' á hrönnum "án'ð bleika greiðir. Skrímsli skríða' í fjörum, skelfa jarðarbúa. Enginn yfirstígur illra vætta grúa. Lands- og lagarvofur leika eiga saman, fram við fjörusteina fremja kuldagaman. Blautir snekkjubitar brotna á fölvum draugum; köldum kistufjölum kipt er út úr haugum. — Máninn myrkrum eyðir; mýkt er í fölvu Ijósi, sem á hauður hellist heiðum frá að ósi. Vötn og velli alla vofur sveima yfir. Húmsins vættir hlæja. Hvílist alt, sem lifir. Oskar Magnússon frá Tungunesi. . s koma hér nokkur brotabrof effir ungan höfund, sem þegar er l . nnnur lesendum Eimreiðarinnar af smákvæðum þeim, sem hún ""' undanfarið eftir hann. Eríndin eru án fyrirsagnar.
Beinir tenglar