Eimreiðin

						204                                 NÝTT ÍSLENZKT LEIKRIT                    eimreiðiN

Og þegar Sigrún hefur búið sæng í hauginum, kveður Helgi:

Ná kveðk einskis                       es þú á armi

örvænt vesa                                 ólifðum sefr,

síð né snimma                            hvít í haugi

at Sefafjöllum,                             Högna dóttir.

Djarni Thórarensen biður þess í Sigrúnarljóðum, að hann megi njota

samfunda við ástmey sína framliðna, og hann vonar að ást þeirra fa'

Ieyst sig burt úr þessum heimi:

Fast kreistu brjóst mér að brjósti

og bíddu', unz máttu lausan

fá mig úr líkamsfjötrum,

svo fylgja þér megi' ég.

Einar H. Kvaran lætur Dóru segja við Hallstein í Ieikslok: „Eg held

ekki, að það sé til neins fyrir okkur, vinur minn, að fara að skygnas'

inn í dularheima ástarinnar. — Eg hef aðeins fundið, að ég elskaði Þ'S-

Og ég trúi því, að svo verði um alla eilífð." Það er sigur ástarinnnar

yfir dauðanum, sem gerir haugvist Helga Hundingsbana að himnaríki og

söknuðinn í Sigrúnarljóðum að lofsöng. Og það er þetta sama ofurvald,

sem að lokum saettir Hallstein við vistaskiftin, sættir hann við að taka

upp baráttuna, til að afplána afbrot sín, og gefur ástæðu til að vona, að

hin fáu sólblik í lífi hans verði með tímanum „að stöðugum, þrotlausum

degi". Leikurinn er hvorki harmleikur né gleðileikur, því að þar skiftas'

á bros og tár, eins og í lífinu sjálfu. I þrem fyrstu þáttunum er ÓfeiSur

vinnumaður ætíð til taks hjá höfundinum til þess að gera mönnum létt >

skapi, jafnskjótt sem örlagaþunginn yfir lífi Dóru legst að með öllurn

sínum ömurleik Og í fjórða þætti kemur önnur aðalpersónan endurfsdd

úr deiglu reynslunnar til að bregða birtu yfir myrka tiiveru þess manns,

sem örsnauðastur var allra, í sjálfselsku sinni og stærilæti, örsnauðari „en

barnið, sem hefur verið borið út". Það er bjartsýnin, sem að lokum

ræður sigri í þessum leik, og þess vegna er hann góð gjöf íslenzku þjó*'

inni, eins og allar gjafir, sem auka oss trú á sigur lífsins yfir dauðanum,

sigur vizkunnar — og kærleikans.

Ritstörf Einars H. Kvaran hafa um skeið mest snúist um dulræn efn'-

Sögur hans hinar yngstu hafa ekki farið varhluta af þessu. Þetta nýja lei»-

rit hans ekki heldur. Sumir hafa Iátið þá skoðun í ljós, að þessi áhuS'

skáldsins á dulrænum efnum hafi haft skaðleg áhrif á list hans. Ekki hefur

þó verið sýnt fram á svo sannfærandi sé, að þetta sé rétt. Hitt er annaö

mál, að aðalhugðarefni skáldsins um þrjátíu ára skeið hefir orðið honum

einnig söguefni hvað eftir annað. Með þv! hefur hann stofnað Iist sinni

í þá hættu, sem endurtekningin gefur haft í för með sér. Hættan er óneit'

anlega fyrir hendi, þó að skáldið hafi að jafnaði vel frá henni kom'st-

Það má ennfremur vel vera, að ekki sé annað eins flug í þessu leikn"

Einars H. Kvaran eins og í þeim eldri skáldverkum hans, sem bezt eru,