Eimreiðin

						136                                              GEGGJAÐ  FÓLK                                   eimreiðih

Ég átti eftir að vera eitthvað um viku á hælinu og átti

síðan að fara langt burt, til annars lands. Ég var mjög ungur

og hélt, að ég vissi einhver ósköp um lífið. — Arin, sem

komu, áttu eftir að kenna mér eitthvað annað. — Ég mynd-

aði mér lika margar og mjög merkilegar skoðanir um yflr-

lækninn okkar. Eg reyndi að vera stjörnufræðingur og reikna

út dimma hnöttinn hans. — Hann vissi það sjálfsagt, því

hann brosti svo einkennilega til mín í hvert skifti, sem við

hittumst upp á síðkastið: »Ég er viss um að þér munuð

hafa gott af dvöl yðar hérna — seinna«, sagði hann nokkr-

um sinnum. Það var þó nokkur kaldhæðni í blæfallegu rödd-

inni hans. Hann sá gegn um mig, hló sjálfsagt svolitið að

þessum ungling, sem reyndi að linna »dimma hnetti« annara,

áður en hann þekti sína eigin. — Jæja, ég hef stundum á

seinni árum efast um, að hann haíi þekt sitt eigið leyndar-

mál til hlítar? — Eftir að ég hafði staðið þar, sem hver

maður verður að standa einn, fór ég að efast um það. Hann

læknaði sturlun sína, en það er ekki veikin sjálf, heldur or-

sök veikinnar, sem er það þýðingarmesta. Og ég er óviss um,

hvort það var ekki hann, sem bjó til rómantík úr ljótum

hlut, bjó til regnbogalita skel utan um viðbjóðslegan kjarna?

Hvers vegna sagði hann mér sögu sína? — Frá hamingju

segir maður ekki. Menn dylja því nær ætíð mikla ást og ham-

ingju, af ástæðum, sem viðkomandi einir skilja. Þess vegna

lítur heimurinn út fyrir að vera grárri og leiðinlegri en hann

er í raun og veru. —

Hann gerði boð eftir mér síðasta kvöldið. Ég var þegar

búinn að taka saman dót mitt. — Hann sat í djúpum hæg-

indastól á einka-skrifstofu sinni, — þar sem aldrei kom neinn

óviðkomandi, — og reykti úr langri pípu. Hann brosti því

nær illgirnislega, þegar ég stóð fyrir framan hann: »Fáið yður

sæti«, sagði hann. »Viljið þér toddý? Ég er svo gamaldags,

ég drekk frekar toddý en whisky og sóda«.

Við töluðum um daginn og veginn í því nær klukkustund.

— Ég man ekkert af því, en þess betur man ég eftir hinu

fornlega en hlýlega herbergi hans. Það er að segja, eiginlega

man ég að eins eftir rauðbrúna mahogni-skrifborðinu og litlu

hvítu konu-höfuðkúpunni, sem stóð á því á lágri, gildri súlu