Eimreiðin

						eimreiðin                                   GEGGJAÐ  FÓLK                                              137

úi' svörtum viði. Þetta var óvenju fíngerð og falleg höfuð-

kúpa, skínandi hvít, með tvær sérstaklega vel lagaðar raðir

af perluhvítum tönnum. Ennið var hátt og hvelft yfir stórum,

tónium augnatóftunum, nefbeinið langt og mjótt, og lítið skarð

1 hökuna. Öll kúpan var svo falleg og vel löguð, að hún

Vakti aðeins fegurðargleði, en engan óhug né ótta. Það kom

undarlega við mig að sjá þessa fögru minningu um konu,

sem eitt sinn hafði lifað, sem éitt sinn hafði gengið brosandi

1 sólskininu og sungið um gleði sína. — Konan hlaut að

hafa verið mjög fögur.

Hann las sjálfsagt hugsanir mínar þá líka, því hann sagði:

):,Hún var mjög falleg, eina reglulega fallega stúlkan, sem ég

hef séð«.

Eg hlýt að hafa orðið dálítið skrítinn í framan, því hann

mó. dálítið meinfýsnum hlátri. Við sátum þegjandi langa

shind. Svo sagði hann: »Ég hef séð, að yður langar til að

Vlta um leyndarmál mitt. Jæja, ég skal nú segja yður frá því«.

Hann blandaði sér annan toddý, og ég sat niðurlútur á

öieðan, of eftirvæntingarfullur til að þora að horfa á liann.

Aftur leið nokkur stund, sem mér fanst mjög löng. Svo byrjaði

hann loksins:

^Petta  er  saga frá  æskudögum mínum,  Yður finst máske

aö hún sé ekki skemtileg né merkileg, en hún er meira virði

yrir mig en nokkuð annað,  sem fyrir mig hefur komið um

ænna. Máske leyni ég yður einhverju, þegar ég segi hana, —

það eru dimmu hnettirnir.

^g hafði strokið að heiman eitt vor með litlu fiutninga-

Kipi. Við vorum marga daga á leiðinni. Svo komum við til

unns  lands,  þar  sem  var  hlýtt og  sólbjart sumar.   Þegar

eið að kvöldi fyrsta daginn, læddist ég í land. Silkimjúkt og

myrkur lá yfir hinni ókunnu borg, og allir skemtigarð-

ainir önguðu af þungum blómailmi. Á hálfdimmum götunum

ar á ferli fjöldi fólks, en ég skildi ekki eitt orð af'máli þess.

etta var afskekt og mjög ókunnugt land.   —   Ég skildi þó,

að hér var gott að vera. Hér ætlaði ég að setjast að. Ég var

J°g  ungur,  Fötin,   sem ég var í,  og tveir gullpeningar var

>  sem  ég  átti af jarðneskum auði.  En ég var að leita að

mtýrinu,  sem   ekki  verður  keypt  fyrir peninga.   Ég gekk