Eimreiðin

						138                                         GEGGJAÐ   FÓLK

EIMREIÐIN

glaður og eftirvæntingarfullur inn í þennan nýja, undarlega

heim, sem tók við mér og sveipaði mig inn í sitt htyja myrkur.

Aldrei á æfi minni hafði mér fundist ég svo frjáls. Heima vissi

enginn um mig, ég hafði strokið.

Eftir að hafa gengið lengi eftir dimmum og þröngum göt-

um, kom ég á stórt torg. Þar voru há tré umhverfis suðandi

gosbrunn,, sem glampaði fósfor-grænn í bjarmanum frá götu-

ljósi. Frá stórum blómabeðum steig heit og deyfandi angan,

og hátt yfir höfði mínu þaut í ósýnilegu lauJi í vindinum.

Ég settist á bekk og hlustaði á þytinn og niðinn í gosbrunn-

inum, þar sem vatnið gaus út úr kjaftinum á einhverju æíintýra-

dýri úr steini. Umhveríis mig hrærðist hin stóra, ókunna

borg, og ég heyrði raddir úti í myrkrinu. Það var nýtt hljóð-

fall, óþekt lag í því öllu saman, það gat eins liafa verið á

öðrum hnetti. Og sætþungur blómailmur fylti loftið. Ein-

hverjum óskiljanlegum orðum var hvíslað, ungum og ótta-

slegnum, svo heyrðist djúp, ástríðuþrungin karlmannsrödd,

og síðan lágt óp ungrar stúlku. Ég stóð titrandi á fætur,

reiðubúinn til að kasta mér inn í hið óþekta og berjast til

síðasta blóðdropa. Ég var svo ungur. — Þá komu þessi tvö

út úr myrkrinu milli trjánna og námu staðar beint fyrir framan

mig. Maður þurfti ekki að skilja orðin, til að vita hvað þeim

fór á milli. Hún var mjög ung og mjög hrædd, og hann, —

ég man aðeins dimma, djúpa rödd hans, það var eitthvað

vilt og dýrslegt við hana. Hann greip í hönd hennar. Hún

hljóðaði og reyndi að slíta sig lausa. Augnabliki síðar hlup-

um við, ókunna stúlkan og ég, hlið við hlið, milli hinna

háu en fremur grönnu trjáa. Þetta líktist mest draumi. Reiðar

raddir hrópuðu fyrir aftan okkur. — Eg hafði slegið manninn.

Við hlupum og hlupum, og einu sinni undir ljóskeri sneri

hún sér að mér og brosti. Varir hennar voru hálf-opnar, og

hún andaði á mig, heit af hlaupunum. Hún var yndisleg-

Mér sýndust tár í augum hennar, meðan hún reyndi ákaft

að gera mér eitthvað skiljanlegt á hinu hljómfagra, óskiljan-

lega máli sínu. Ég skildi ekki eitt orð, en ég hló og kinkaði

kolli. Ég samþykti alt, sem hún sagði. Svo alt í einu gretti

hún sig íjörlega, eins og skólastúlkur gera, og dró mig ai

stað aftur. Eins lengi og ég lifi man ég eftir þessum hlaupum