Eimreiðin

						eimheiðin                                   GEGGJAÐ  FÓLK                                              141

°g  fuglasöngurinn okkur.   Við gengum í tötrum,   en það í'ór

okkur vel, við vorum bæði ung og hraust, og ástin gerði okk-

ur fegurri. Stúlkan mín var dásamleg, há, grönn, en vel vaxin

°g sterk eins og dýr. Hárið var ljóst og augun dimmblá, þau

v°ru   alt af  full   af  kátínu.   Aldrei   síðan   hef ég  séð slíkan

Ijóina  í  stúlkuaugum,   hvað þau  gátu  logað og lýst af gleði

Woti   nýjum,   sólferskum   degi.     En   þau   gátu   einnig   fylst

angist fyrir kvöldrökkrinu.   Þá var  eins og hið   óskiljanlega

punglyndi sjálfrar náttúrunnar kæmi fram í þeim. Þegar hún

norfði þannig á mig, vissi ég að við áttum að eilífu saman.

Eg hélt fyrst í slað, að hún væri eitt af börnum götunnar.

011 seinna skildi ég, að svo gat ekki verið. Hún hafði fágað

tas og kom vel fram. Eg gat aldrei uppgölvað hver hún eigin-

ega var, þótt hún segði mér það oft. Það litla, sem ég lærði

1 málinu hennar, var ekki nóg til að við gætum skilið hvort

annað, þegar um slíka hluti var að ræða.   Henni hafði liðið

la heima. Einhver, sem hafði verið henni góður, var dáinn,

g   einhver  annar,   sem  var  slæmur,  lifði.   Hún hafði verið

°'vuð inni og bara endrum og eins getað stolist út. Og þegar

lur>  svo  kom  heim  aftur,   —   hún gretti sig,   en í því fólst

^ikið,   og  varð   svo   alvarleg  augnablik.   Hún  var  hrein og

sPdt.  Pað eins og lýsli af andliti hennar, hve ósnortin hún

ar af öllu illu.   Og hún hafði ógleymanlega fagra rödd. Oft

0ng hún  söngva þjóðar sinnar fyrir mig.  Viltir, viðkvæmir

g  fyltir  hvíldarlausri  þrá  voru   þeir  allir.   Ég kann marga

Peirra utan að enn þá,  en ég hef aldrei reynt að fá að vita

uvað orðin þýða, og vil ekki vita það.

Við   reikuðum   saman í sjálfu æfmtýrinu langt, tíðvana

niar,   sníktum  okkur  mat  og  sváfum undir stjörnunum, í

h úr ihnandi greinum eða grasi. Og hver dagur var þrung-

n iegurð hins fyrsta móts, hver tilfinning var ný,  alt, sem

reyndum og kyntumst,  allur heimurinn var nýskapaður,

§ við áttum hann ein. Við hlökkuðum til hverrar dögunar,

°g hvert kvöld hjúfruðum við okkur hvort að öðru, eins og

0l'n,   og   óttinn   við   myrkrið   veitti   hamingju  okkar   hinn

ypsta innileik. — Við urðum því nær aldrei ósátt, það þýddi

C1 neilt. Stundum fauk í annaðhvort okkar, við vorum svo

Ung. en það endaði alt af í gleði og hlátrum, því við skild-