Eimreiðin

						142                                              GEGGJAÐ  FÓLK                                   eimreidin

um ekki eitt orð af rausinu hvort í öðru. — En ástarorð

hennar lærði ég, og hún mín, og okkur fanst báðum þau vera

falleg  á hinu ókunna máli.  — Ég kann þau öll enn þá. —

Svo þegar leið að hausti komum við einu sinni í sveit,

þar sem alt fólkið var veikt af landfarsótt. — Við flýttum

okkur burt, þegar við urðum þess vis, og vorum um nóttina

á auðri heiði með smátjörnum.

Það kvöld var sorghljótt og kyrt. Stúlkan mín söng lágt

nokkra af fegurstu söngvunum sínum, og við vorum dálítið

myrkfælin, en mjög hamingjusöm.

Morguninn eftir vorum við bæði veik, gátum ekki gengið.

Við urðum að halda kyrru fyrir, þó við værum hér um bil

matarlaus, en okkur gerði það lítið til, því hitasóttin svifti

okkur matarlyst. — Við vorum þarna á heiðinni í þrjá sólar-

hringa, og allan þann tíma sáum við ekki nokkurn mann.

Við vorum mjög veik og okkur var kalt á nóttunni. — Fjórða

daginn iör maður fram hjá, stórvaxinn bóndi, með magurt,

sorgmætt andlit. Hann fann mig sitja dauðveikan yfir stúllt"-

unni minni. Eg hélt hún svæfl, en þegar við gættum betur að,

var hún dáin. — Bóndinn bjó til einskonar skófiu úr trjá-

grein og gróf með henni djúpa gröf. Ég hjálpaði honum til

að reisa tvo hellusteina eins og þak yfir gröfina. Svo reikaði

ég með honum til næstu mannabústaða.

Eg man ekki mikið eftir næstu vikum. — Eg lá í hálmi

í bóndavagni, sem ók eftir endalausum vegum um pestherjað

land. Svo komum við til hafnarbæjar, þar sem konsúlatið

tók mig til sín og annaðist um, að hinn glataði sonur væri

sendur heim. — Mánuði síðar gekk ég eftir snjóþöktum göt-

um, með skólabækurnar mínar undir hendinni, eins og áður

en ég strauk. — En ég var orðinn allur annar maður. Nú

var ég fullorðinn og reyndur. Guð hafði snert mig með fingrí

sínum, og ég var ekki ungur lengur.

Ég tók próíin mín, eins og góður borgarasonur. Eg um-

gekst menn og leitaði, eins og þeir, að hinu sjaldgæí'a og

dýrmæta, sem er kallað hamingja. En ég gat ekki, eins og

ilestir aðrir, látið mér nægja hið næst-bezta, þegar það bezta

varð ekki iengið. Eg gat ekki gefist upp, ekki Iátið undaU>

og það  ætlaði  síðast  að fara  með mig.  Ég fór á taugahæ'1