144 GEGGJAÐ FÓLK eimreiðis Og moldin angaði eins ferskt og sætt og líkami hennar hafði angað einu sinni. Eg man hve varlega ég losaði moldina af beinum hennar og höfuðkúpu. Eg gerði það með höndunum, og á öllum þeim árum, sem liðin voru síðan við vorum saman, hafði ég ekki verið eins hamingjusamur. Þetta var heilög at- höfn, og ég fann djúpa fullnægingu og frið við að sjá dánu stúlkuna mína aftur. Þegar ég var búinn, sveipaði ég bein hennar í umbúðir og setti í bakpoka minn. Svo huldi ég gröf- ina og lagði hellusteinana yiir. Ég fór fótgangandi til baka, og nú fylgdumst við aftur að. Á leiðinni hreinsaði ég hvit beinin og höfuðskelina. — Eg þekti það alt saman svo vel: þessa lingur, sem höfðu klappað mér á kinnina og strokið gegn um hár mitt; þessa handleggi, sem höfðu faðmað mig að sér á indælum stundum; tennurnar, sem höfðu blikað gegn mér í glöðum brosum og bitið í varir mínar. Hvert bein í hinni fíngerðu grind var ógleymanleg minning. Þegar ég hafði sezt um kyrt fyrir nóttina og kveikt bál, tók ég beinagrindina og horfði á hana, lengi. Ég var hamingjusamur, ég hafði heimt hana aftur, og við áttum aldrei að skilja framar. Já, þetta er höfuðkúpan hennar, sem stendur þarna á borð- inu. Hún er alt af hjá mér, og þegar ég er orðinn einn, og alt er hljótt, þá tala ég við hana um minningar okkár. Hún er sú kona, sem lííið gaf mér, og ég hef ekki orðið fyi"'r vonbrigðum«. — Gamli maðurinn þagnaði og brosti, og nú var brosið ekki háðslegt. Eftir stutta þögn sagði hann og leit á niig viturlegu augunum sínum: »Pér eruð sá eini, sem ég hef sagt þetta. Embæitisbræðui' mínir vita ekkert um það, guði sé lof! Þeir myndu kalla þa" brjálæði, og sem læknir viðurkenni ég að það er, óhlutdræg1 séð, sjúkdómur. Ég hef meir að segja skrifað um likt tilfeM í bók minni um hið óheilbrigða sálarlíf. — En mín skoðun er sú, að hver og einn hafi rétt til að vera geggjaður, el hann trufiar ekki meðbræður sína með því, og ef það getni" geíið tómlegu liíi hans tilgang og innihald«.
Beinir tenglar