Eimreiðin

						162                                            ÞAÐ,  SEM  HREIF                                 eimreiðis

einhver kæmi lengra að, hélt fólkið. Einhver skólagenginn,

einhver, sem bæri höfuð og herðar yfir alþýðuna, úr Kenn-

araskólanum til dæmis. Svo stungu menn saman nefbrodd-

unum og skríktu sín á milli dálítið illkvitnislega. Eg fann

að unga fólkinu var dálítið í nöp við mig, sumu. Stúlkunum

af því þær höfðu stungið það út, að mér leizt betur á Re-

bekku en þær. Þær hafa líklega haldið, að ég væri töluverð

persóna. Og strákunum var lítið um mig, af því að Rebekka

leit meira á mig en þá.

Ég var kominn fyrir stundu og seztur inn. Fyrst sá ég bara

oddvitann, virðulegan gráskegg. Við töluðum um ær og pólitík.

Það tók að skyggja. Bóndinn yfirgaf mig og fór til kinda

sinna. Eftir 10 mínútur opnaðist hurðin. Rebekka stóð í dyr-

unum, hávaxin og þrekleg, með gular hárfléttur, aðra í fyrir,

hin lá aftur yíir öxlina.

—  Og þú ert látinn sitja hér aleinn í myrkrinu, sagði hún

og tók ofan lampa með stórum kúpli, rétti mér samt hönd-

ina fyrst.

—  Ojá, segi ég, en mér sýnist að það ætli ekki að verða

sérlega lengi. Það var eins og það birti strax til, þegar hurðin

opnaðist, eins og sæi svolítið til sólar, Rebekka.

Hún anzaði ekki þessum gullhömrum, en kveikti á lamp-

anum.

Þetta var á sunnudegi.

Rebekka var í rauðum flauelskjól með gullúr á úlnliðnuni.

Hún leit á mig. Augun stálgrá, stór og djörf, Hún segir:

—  Nú kem ég með mat eða kaffi. Hvort á það nú heldur

að vera?

—   KafTi.

Og hún sækir kaíTið.

Ég er að lesa í Tiinanum, þegar hún kemur, lít upp úr

blaðinu og mæti augum hennar. Svo lagði ég frá mér blaðið

og sagði eins og við sjálfan mig:

—  Stálgrá!

—  Hvað? Hver þá? Hún eins og dró seim. Það var eins

og ertni, eins og ögrun í röddinni. Ég fann, að hún var fljót

að skilja. Svo ég bara hló svolítið. Hún brosti líka og leit

á mig. Gott. Ég fann að ég var i náðinni. — Ég drakk svo