Eimreiðin

						Rimheioin                                 ÞAÐ,  SEM  HREIF                                            163

þetta kaffi. Rebekka beið. Við vorum strax orðin kunnug.

Og þegar hún fór með bakkann, stóð ég upp og opnaði

hurðina.

Eiginlega bar ekkert til tíðinda í þrjár vikur. Jú, annars.

Gráu augun hennar voru að verða eitthvað öðruvísi, dekkri

a Htinn og hlýiTÍ. Og ef hún leit á mig, fanst mér blóðið

fara að streyma einhvern veginn skrítilega, eins og nokkurs

konar vatnavöxtur væri að myndast í því. — Jæja. Svo er

Það eitt kvöldið kl. 6, að Rebekka mætir mér í forstofunni.

Petta var, sjáið þið, í skammdegi og komið myrkur. Ég skil

ekki enn hvað hún var að gera þarna. En hvað um það.

nún hefur vafalaust átt erindi. Ég veit ekki enn hvernig það

atvikaðist. Ég rétti út hendurnar. Og hún varð fyrir mér.

Hún var heit og ör og andaði títt. Við hnigum saman og

fcomum engu orði upp. Jú, þessu gat ég stunið upp eftir

augnablik: Elskan mín! Þetta var það fyrsta. Það tognaði vel

u~ þessari stund fyrir okkur. Og seinna um kvöldið urðum

við aftur ein. Og næstu daga og kvöld sótti í þetta sama horf.

Nú neyðist ég til að segja eins og var: Ég átti unnustu

fyrir sunnan, sem ég hugsaði um nótt og dag. Elskuleg, litil

stúlka með tær augu og blá eins og himininn, með glóandi

sóleyjar-koll og litlar og saklausar hendur. — Þriðja kvöldið,

sem ég sat í faðmlögum við Rebekku, fór einhver lítill fugl

að tísta inni í brjóstinu á mér: Þú mátt ekki, þú mátt ekki,

Þú mátt ekki, sagði fuglinn og brýndi raustina. Og ég var

a saina máli. Ég ásetti mér að kippa að mér hendinni og

'ata ekki verða meira úr þessu milli okkar Rebekku. Daginn

eltir kvel ég mig til að sneiða hjá henni. Hún skildi mig

ekki strax. í rökkrinu er ég að fara út með krakkana í

Sl\jókast. Þeir eru komnir út. Rebekka gengur í veg fyrir mig

a ganginum. Við erum ein. Hún leggur höndina á öxlina á mér.

"~~ Jóhannes, segir hún. Hvernig er það?

Mér varð svo gersamlega orðfall, að ég stóð bara og glápti

á hana.

~~ Hvernig er það, segi ég.

Hún var orðin skipandi. Ég fann að hér dugðu engar lygar.

Ég, ég — ja, þara svoleiðis, að ég á unnustu í Hrepp-

inum.