164 ÞAÐ, SEM HREIF eimbbiðin Hún starði á mig, svo dimmroðnaði hún og hló, sneri sér frá mér á hæli — var horfin. Á vökunni komum við inn úr snjókastinu. Þá situr Re- bekka úti í horni við eitthvert kvennafitl, afskaplega niður- sokkin, sýnist mér, búin að hafa fataskifti, hefur sett upp á sér hárið og er vandlega púðruð. Augun djúp og glampandi. Ketlingur leikur sér á gólfinu að tvinnakefli. Ég lít á Re- bekku, hún á mig. Svo setur hún upp mesta þóttasvip. — Kis, kis! Hún leggur frá sér verkefnið og grípur ketling- inn, leggur hann undir vangann, strýkur hann og gælir við hann. — Þessi elska, segir hún. Gus, gus minn. Elskulegi gus, gus minn. Ég hugsa: Er Rebekka svona mikill kattavinur? Ég hafði aldrei orðið var við það fyrri. Svona getur hún verið blíð í sér. Ætli hún sé að koma því að? Nei, auðvitað ekki. Bara þörf, bara einhver þrá að vera góð við eitthvað, þó ekki sé annað en ketlingur. Mér er engin launung á því. Alt kvöldið er ég að hugsa um það, hvað hún gat orðið blíð og unnustuleg með þennan loðna ketling undir vanganum. Tvo daga er hún óttalega stutt í spuna og þrjózkuleg. Og þriðja daginn er hún enn svona. Þá segi ég við hana einu sinni í eldhúsinu, svona rétt til að ná mér svolítið niðri: — Hin heitir Rúna, en ég kalla hana oftast Lilju, eða bara liljuna mína. — Hin! Hún hló storkandi. Er það nú vizka og speki. En af því þú virðist ekki vita það, er bezt að ég segi það hreint út: Þér er bezt að sleppa mér af listanum, Jóhannes, draga mig frá, þegar þú telur saman á lingrum þínum þitt kunningja-kvenfólk gamalt og nýtt, af þeirri einföldu ástæðu, að þar á ég ekki heima. Um kvöldið er hún afskaplega þur og drembileg og lítur aldrei á mig alla vökuna. En ég tek eftir öðru. Hún er alt í einu orðin fjarska hlýleg við vetrarmanninn. Þorbjörn hét hann. Er alt öðruvísi við hann en vanalega. Einu sinni segir hún: — Þú tekur inn með mér þvottinn í kvöld. Ætlarðu ekki að gera það, Þorbjörn minn?
Beinir tenglar