Eimreiðin

						eimreiðin                                 ÞAÐ,  SEM  HREIF                                            165

Jú, Þorbjörn vildi sækja þvottinn.

Ojæja. Stundum hafði ég nú sótt með henni þvott í rökkrinu.

Svo er það rétt áður en háttað er. Ég kem inn í dagstofu,

hafði verið inni hjá mér að skrifa bréf. Þorbjörn situr inni

i horni í sóffanum og Rebekka við hlið hans. Hún hallar til

höfðinu og horfir framan í hann, brosandi og masandi og

seiðandi í augum og hlær mjúkum, lagum, heitum hlátri.

I i'ám orðum sagt: Hún horfir á Þorbjörn eins og hún sé

ástfangin inn í gegn. — Eg get ekki neitað því, að þetta

kom ónotalega við mig, eins og eitthvað oddhvast rækist inn

i brjóstið á mér, svo sviði.

Næst kemur sunnudagsmorgunn. Eg ligg vakandi í rúmi

minu. Klukkan var að ganga 10. Rebekka kom inn með kaffið.

Nu, hún hefur víst verið að greiða sér og hlaupið frá því.

Onnur fiéttan flaksar hálf-laus aftur á baki. Hún hafði verið

rakin niður og í hana brugðið greiðu. En sú sídd! Og gult

eins og sólargeisli. Ó, þetta gylta ský, sem hjúpar Rebekku

oðru megin! Hún er lítið klædd, bara i slopp, enginn kjóll.

Svona hefur hún flýtt sér. Hún hefur ekki einu sinni gefið

sér tíma til að hypja að sér sloppinn, nema til hálfs. Hann

er fleginn ofan á mið brjóst. — Ó, þetta ávala hörund, hvítt

°g saklaust, eins og lilja vallarins! — Rebekka var glóandi,

ems og í eldi. Hann læsist um mig. Ég verð undarlegur inn-

vortis, eins og hrokkið hafi ofan í mig glóð.

En Rebekka býður góðan daginn stuttaralega, setur frá sér

kaffibakkann og fer undir eins.

Svo er það um kvöldið, búið að kveikja og allir seztir inn,

nema Rebekka. Loksins kemur hún þó, og er þá búin að

hafa fataskifti, komin í blátt pils og bleika blússu.

forbjörn situr á öðrum bekknum og einir fimm eða sex

krakkar hjá honum, ég á hinum bekknum, aleinn. Rebekka

'itur hvorki til hægri né vinstri, gengur rakleiðis til Þor-

"jarnar og treður sér í sæti hjá honum. Hún hiélt á prjónum.

Og þarna situr hún í þrjár klukkustundir, án þess að segja

eitt orð.

Porbjörn  las.  Alt  af  sýndist mér  hann  lesa,   álútur með

slendingasögur í höndunum. Annars er mér sá lestur óskiljan-

legur i manninum.