Eimreiðin

						166                                       I>AÐ,  SEM  HREIF

EIMREIÐIN

Ég verð að segja það. Ég var alveg hringa-vitlaus að vita

þau svona hvort hjá öðru allan þennan tíma. En náttúrlega

varð ég að láta sera mér stæði algerlega á sama. Ég sökti

mér niður í blöðin, Dag og Isafold, og sá þó ekki einn ein-

asta staf. Klukkan 11 gat ég sagt við Rebekku einslega:

— Er hann skemtilegur?

Eg hef líklega sagt þetta afskaplega kvikindislega, því hún

dimmroðnaði og leit á mig augum, sem loguðu — ja, þau

loguðu held ég af heipt.

Rétt á ei'tir kom Þoibjörn inn. Og hvað halda menn að

hún hafi þá gert?

Hún hopaði frá mér út í horn, þar sem hann stóð, og

lagðist upp að öxlinni á honum. Ég hugsa: Dæmalaus ósköp

hlýtur manninum að líða vel í öxlinni.

Mér leið voðalega um nóttina. Rebekka var eins og á nál-

um daginn eftir, en óstjórnlega drembileg.

Mér var farið að finnast lílið óbærilegt, nema ég gæti

fengið hana til við mig aftur. En það virtist ekki orðinn

neinn hægðarleikur. Og nú var ég búinn að hálf-gleyma elsk-

unni minni fyrir sunnan, með litlu hendurnar.

Um kvöldið situr Rebekka enn hjá Þorbirni. Líka þetta

kvöld. — Eg sé að þetta er farið að vinna á honum, enda

veit ég ekki, hvernig nokkur maður átli að geta staðist

annað eins.

Blóðið í mér var á afskaplegri ferð. Ég er viss um, að það

hefur vaxið um marga potta.

Svo háttar hún í fyrra lagi. Hún svaf ein í herbergi. Þetta

gat ekki gengið svona. Ég sá það. Ég mundi tæplega haldast

lifandi marga daga með svona áframhaldi. Eg varð að fara

inn til stúlkunnar og tala við hana.

Og ég fór inn. Auðvitað bankaði ég á hurðina áður en ég

gekk inn.

Rebekka stóð á náttkjólnum.

Hvernig halda menn, að það hafi verkað á mig?

Fyrst þannig, að ég steingleymdi öllu, sem ég ætlaði að segja,

langri ræðu. — Rebekka varð eins og eldur í andlitinu. Þarna

stóð ég nú eins og símastaur og datt ekkert í hug. Þá vildi

mér það  til  lífs,   að  ég sá  rauða bók  liggjandi á borðinu.