Eimreioin SJÁLFSTÆÐI ÍSLANDS OG SAMBANDSLÖGIN 177 lngavefmum. Nefndin (Sambandslaganefndin 1918) bar svo iram, eftir tiltölulega skamman tíma, frumvarp til íslenzk- danskra sambandslaga, einróma, og síðan féllust stjórnir e8gja landanna (ríkjanna) þegar á það, án nokkurra breyt- lnga, síðla í júlímánuði greint ár. Einnig Alþingi, sem kom saman til aukafundar 1. sept. um sumarið, vegna þessa máls, Samþykti þetta sambandslagafrumvarp óbreytt (með öllum at- kvseðum gegn 1 i hvorri deild), og loks kom málið til Pjóðaratkvæðis í október 1918, og féllust kjósendur landsins a Það með nálega tólfföldum meiri hluta atkvæða. (Ríkisþing ^ana samþykti og frv. að sínum hluta). Og þetta alt gerðist uraðar en nokkurn hafði órað fyrir. Samningurinn varð þannig að lögum, sem staðfest voru af ^onungi 30. nóv. 1918 og gengu i gildi í. dezember sama ár. Pað vissu nú allir, er til þessara mála þektu, að með þess- Urn >}Nýja sáttmála«, sambandslögunum, var ekki alt fengið, seni þjóðin þarfnaðist og landinu var nauðsynlegt, til þess að vera að fullu frjáls þjóð og sjálfstætt land. En undirstaða § umgerð var komin. Nú var um það að gera, hvernig vér sjálfir bygðum ofan á og fyltum út í. ^g um það, hvernig það hafi tekist á liðnum 18 árum, Unu nú í dag að vonum ærið skiftar skoðanir. En ég Un þessu næst ljTsa með nokkrum orðum höfuð-ákvðum ^bandslaganna, sem einnig leiddu af sér nýja stjórnarskrá 7~ íyrir konungsríkið ísland (sem það nú hét), og er hún fra 1920 (18. maí). Hin dansk-íslenzku Sambandslög eru í 7 köílum og greinum og voru upphaflega samin bæði í dönskum og enzkum texta, sem báðir eru eðlilega jafn-réttháir. , gr. sambandslaganna ákvarðar, að Danmörk og ísland frjáls og fullvalda ríki, í sambandi um einn og sama _ Ung og um samninginn, sem þau gera, enda skuli °u- beggJa ríkjanna tekin í heiti (þ. e, titil) konungs. i... ' er Þ^'í þegar í upphafi slegið föstu, að í réttarlegu til- er engiim munur lengur á löndunum, Danmörku og ís- di. pau eru Dægj jafn.retthá, jafn-gildir aðilar, eru bæði jals 0g fullvalda; og þau bindur nu ekkert annað saman en hofðinginn (konungurinn) og það, sem þau semja um. 12