Eimreiðin

						188                       ÝMISLEGT UM VERMENSKU Á 19. ÖLD             eimreiðin

Fiskveiðarnar voru þá, eigi síður en nú, önnur megin-tekju-

lind þjóðarinnar, sem nálega hver maður jós af meira eða

minna. Bú manna voru yflrleitt lítil og afrækt, því svo að

segja allir karlmenn, er fermingaraldri náðu, fóru til vers að

vordögum og einnig margir á vetrarvertíð.

Það er viðfangsefni þessarar greinar að segja nokkuð frá

lífi manna og starfi í verinu á þessu tímabili, einkum á sið-

ari hluta aldarinnar eða svo langt aftur, sem elztu menn nú

muna. Er það alt miðað við Vestfirði og þá einkum ísa-

íjarðardjúp.

Síðan á landnámsöld mun ísafjarðardjúp hafa verið meðal

veiðisælustu fiskileita landsins. Um og fram yfir síðustu

aldamót áttu margir bændur hér um slóðir sexæringa og

minni skip, sem þeir héldu úti á vetrar- og vorvertíð og

voru þá oft sjálfir formenn. Nú er ekki einungis að slíkt sé

úr sögunni, heldur má það og heita hrein undantekning að

finna það sveitaheimili, sem á mann við sjó, hvað þá bónda,

sem gerir út. Þessu valda einkum breytt veiðitæki og veiði-

aðferðir, og ef til vill nokkru þverrandi fiskignægð.

I vikunni fyrir páska hófst aðal-straumur útróðrarmanna

vestur að Djúpi. Aðal-verstöðvarnar á vorvertíð voru þá

Bolungarvík og Hnífsdalur, en smærri veiðistöðvar voru

Arnardalur, Hafnir, Ögurnes, Gullhúsár, Jökulfirðir og Aðal-

vík. Á vetrarvertíð var eingöngu róið úr Bolungarvik og

Hnifsdal.

Til þessara staða sóttu menn af nálega öllum Vestfjörðunn

að norðan, og auk þess úr Strandasýslu, Barðastrandarsýslu,

Dalasýslu og jafnvel Húnavatns- og Skagafjarðarsýslum. P°

var jafnan mest sókn utanhéraðsmanna úr Strandasýslu. Vai'

þá mannaferð mikil og gestanauð beggja megin Steingrims-

fjarðar-heiðar, í Staðardal og Langadal. Var það ekki eins-

dæmi þar í dölunum, að hýstir væru 5—10 menn á hverjuffl

bæ nótt eftir nótt um páskaleytið.

Venjulega fóru vermenn í fiokkum, 10—20 saman. Var það

léttara og þægilegra upp á flutning á farangri, sem dregin"

var á sleðum, ef þess var kostur^ en ella borinn á bakin'J-

Svo var þá talið, að vart væri það hlutgengur maður í skip-