EIMREIOIN ÝMISLEGT UM VERMENSKU Á 19. ÖLD 191 Loggortusegl. (klýfir). Möstrin voru laus °g þvi venjulega tekin upp, þegar ekki var siglt. Þar sem þau voru fest í botn skipsins hét stelling, en í þóftunni var hespa úr járni til að halda þeim þar föstum. Algengasti Seglabúnaðurinn var svo nefnd 'ot/goríu-sigling (sjá mynd). Um 2/3 hlutar seglráarinnar skautmegin var nefnt pikkur, °g gekk úr honum sérstakt dragreipi, sem kallaðist pikk- falur, upp í gegn um blokk á mastrinu, og mátti því hækka °g lækka pikkinn eftir vild. Ef siglt var lenz í hægum vindi, Var það stundum gert að setja bæði fram- og aftursegl á fram-mastrið, og var þá hálsunum snúið saman og þeir gerðir ofan í þóftuna. Komu þá skautin sitt á hvort borð, °g var það kallað að sigla beggja skauta byr. Annar seglabúnaður var og nokkuð tíðkaður, a. m. k. um skeið, það var hin svo nefnda spnV-sigling (sjá mynd). Sumir höfðu framseglið loggortusegl, en afturseglið spritsegl. Á sprit- Seglunum var engin seglrá, aðeins sprit, og hálshlið seglsins saumuð föst utan um mastrið. Ef hvast var veður, var sprit- lnn haldið í lausu lofti, og Var það hið erfiðasta verk, en ella VOru þau fest í lykkju neðarlega á mastrinu. Seglið varð eigi felt á annan hátt en Þann að taka úr spritið og 8era seglið utan um mastrið. friðji seglabúnaðurinn var °g til. Það var kölluð þver- Sl?ling, en eftir 1850 mun hún eigi hafa þekst hér við Djúp, nema aðeins á einu skipi, Þ- e- »Skeiðinni« frá Æðey, ;,,,,!<;,!
Beinir tenglar