Eimreiðin

						194                       ÝMISLEGT UM VERMENSKU Á 19. ÖLD             eimreiðin

á vetrarvertíð. —¦ Lifrarbræðslustöð var fyrst sett á stofn

á ísaflrði um 1880, í Neðsta-kaupstaðnum, og eftir það

seldu sjómenn úr öllum verstöðvum við Djúp lifur sína

þangað óbrædda. Úr Bolungarvík var þá sóttur surtarbrandur

út í Breiðhillu og Snjólfsgjá. En það var vont verk og eigi

hættulaust, því kennileiti þessi eru í Traðarhyrnu, sem er

hátt fjall, klettótt mjög og sæbratt  utan til við Bolungarvik.

Oftast nær áttu þó þeir, er þar voru heimamenn, eitthvað

til að láta í eldinn, og þótti þeim aðkomumennirnir oft

nokkuð fingralangir í eldiviðarleitinni. Minsta kosti þótti betra

að hafa sem minst á glámbekk tóma tjörukagga, grútartunnur

og aðra þess háttar lauslega hluti. I þessu sambandi er það

mælt, að eitt sinn hittust í kaupstað tveir gamlir formenn,

er á yngri árum höfðu róið í Bolungarvík, verið samrýmdir

mjög og þá fremur ógætnir kallaðir. Urðu þeir nú báðir

mjög fegnir samfundunum, settust að drykkju og tóku að

rifja upp gamlar minningar frá formensku- og samveruárun-

um. Segir þá annar þeirra: »Ja, manstu, Gummi, þegar við

stálum bátnum úr hjallinum?« — »Hvort ég man?« anzar

hinn, »en þetta var helvízkur garmur, og svo ekki nema

hálfur«. — »Ja, hálfur«, segir sá fyrri, »af hverju var það,

maður guðs og lifandi, nema því, að við vorum búnir að

stela hinum helmingnum áður«.

Eins og fyr greinir varð mjög mikil breyting á þessu um

1880, því þá koma steinolían og kolin til sögunnar. Þá rísa

og upp búðir með nýrri gerð, sem sumar hverjar eru enn

við líði, breyttar og endurbættar, og nú notaðar sem íbúðar-

hús af borgurum Bolungarvíkur. — Búðir þessar voru með

hliðarveggjum og þaki af torfi, en göflum af timbri, og var

gengið inn í annan þeirra. Þær voru súðþaktar og portbygðai'-

Margir bæir umhveríis Djúpið, einkum hinir stærri, svo sem

Vatnsfjarðarstaður, Skálavík, Kálfavik, Reykjarfjörður, Lauga-

ból o. fl., áttu sér búðir fyrir sínar skipshafnir, sem stundum

voru 2—3, en hinir efnaminni urðu að leigja sér búðir at

landeigendum. — Nokkru fyrir aldamótin síðustu, áður en

verzlun kom í Bolungarvík, var lítið um aðstreymi fólks, er

setjast vildi þar að. Meðan svo var, stóðu verbúðirnar auðai*

þann   tíma   árs,   er   sjómennirnir   voru   þar   eigi,   en   er   sa