Eimreiðin

						euireioijj            ÝMISI.EGT UM VERMENSKU Á 19. OLD                        195

straumur hófst fyrir alvöru, komu brátt upp húsnæðis-

vandræði. Var þá farið að leigja verbúðirnar út til íbúðar,

°g þvi meir að því gert sem útvegur aðkomumanna dróst

sarnan.

A loftum þessara yngri búða var sofíð, og eldað á kaminu,

en  beitt var niðri  og  þar  geymd  veiðarfæri og skinnklæði.

I gömlu búðunum var sama plássið notað til alls.   Á vetrum

beittu menn þar lóðirnar á rúmbálkunum og breiddu skinn-

klæði yfir á meðan.  En er páskar komu,  var farið að beita

uti við  skipin,   og beitti þá hver við sinn keip.   Eigi var þá

Peitt ofan í bala,  svo sem nú er gert, heldur í búnt, og var

ein  lóð í búnti  og  hnýtt utan um  það með lóðarhálsinum.

^ar   sem öngultaumurinn var  hnýttur  á línuna,  heitir árið,

°g varð  þess  vandlega  að  gæta,   þegar beitt var í búnt,  að

'eggja  öngulinn,  með   beitunni,   á  áriðið   og hvergi   annars-

staðar, því ella vildi flókna, er lagt var. — Seinna, um 1890—

1900,  var farið að nota bjóð.   Kom fyrstur með þau hingað

ao  Djúpi  þingeyskur  maður,   að  nafni Ottó,   er hafði kynst

Þeim á Suðurlandi. — Fram til 1870—80 var eingöngu notuð

svo  kölluð   ljósabeita,   þ. e.  ýmiskonar fiskur,   svo sem lok,

steinbítur,   hlýri  og  ýsa  og  þorskur,   ef eigi náðist í annað.

kinnig  var   mikið   beitt  hrognum,   sem   hér  um   slóðir   eru

nefnd  kita,   einkum  grásleppuhrognum.   Má  í   sambandi við

ba°  geta þess,  að þar sem sú beita fæst aðeins seinni part

Vetrar og á vorin, þá skemmist hún fijótt, og fann því maður

e,nn upp á því,  að gera gat í gegn um kamb grásleppunnar

1 landi, kippa þær svo upp á niðristöðu og geyma þær þannig

sjónum   fram   undan   vörunum. —   Ekki   lifði   grásleppan

undir þessum skilyrðum meir en 1—2 sólarhringa. —   Enn-

lemur var beitt hrossakjöti, hákarlskólfum, rekasmokk og

>msu  fleiru.   Hestar  þeir,  sem   lógað var til beitu,   nefndust

eituhestar, og var það margra trú, að kjötið væri betra, ef

^estarnir væru kæfðir, því þá hljóp blóðið út í skrokkinn,

sem  svo  er  nefnt.   Þess  vegna var það til,   að beituhestum

ar lógað þannig, að þeir voru bundnir fremst í flæðarmáli

um háfjöru og látnir kafna þar, er sjór féll að landi.  Kjötið

ar sett í tunnur, saltað og kryddað með rommi; en þannig

Aerkað  þótti það  eigi  hentug fiskbeita  nema innfjarða,  því