Eimreiðin

						196

YMISLEGT UM VERMENSKU Á 19. ÖLD

EIMBEIÐIN

NETPok.

Kræklingshrífur.

lengra úti sótti að

því hákarl. — Há-

karlskólfar þóttu og

tálbeita, einkuni

freðnir. Þeir voru

ristir upp og skafnir

vel, því þeir eru

slím-miklir. Ef mik-

ið barst að af þess-

háttar beitu, voru

þeir saltaðir, en voru

þá langtum verri.

Framtil 1870 var

það eingöngu reka-

smokkur, sem um var að ræða til beitu, því til þess tíma kunnu

menn eigi að draga hann. — Mestir smokkrekastaðir hér um

slóðir voru þá Æðej', Gerfidalur og Lónafjörður. Smokknum

var beitt bæði nýjum og söltuðum. Hausinn var saltaður sér

og bolurinn sér, en innvolsið aðeins notað nýtt.

Sá, er fyrstur fann það upp hér að draga smokk á færi,

hét Kristján og var Hjaltason, ættaður úr Súðavík í Álftafirði.

Fyrsta smokk-öngulinn bjó hann til úr venjulegum krekjum

og A'afði rauðu klæði um leggina. Þótti það svo mikilsverð

uppgötvun, sem það og líka var, að Álftfirðingar verðlaun-

uðu hann fyrir og gáfu honum silfurbikar. — Hinn fyrsti,

. er smíðaði slíka óngla, með því lagi sem á þeim er enn,

var Sumarliði, gullsmiður í Æðey, og kostuðu þá 2 kr.

hver.

Laust fyrir 1880 komust menn hér upp á lag með að nota

skelfisk til beitu, og varð hann úr því á all-löngu tímabili

ein þýðingarmesta beitutegundin.

Sá hét'Jón og var Björnsson, er fyrstur notaði hér krækl-

ing, og var talið að hann hefði þá þekking sína af Suðurnesj-

um, því hann var þaðan ætlaður. Kræklingurinn var tekinn a

skerjum og flúðum með þar til gerðum hrífum, er voru nieð

járnhaus og járntindum og löngu tréskafti (sjá mynd).

Nokkru siðar tóku menn • að afla kúfiskjar með plóg-

Mun  Sumarliði  gullsmiður  Sumarliðason í Æðey vera hinn