Eimreiðin

						198                       ÝMISLEGT UM VERMENSKU Á 19. ÖLD             eimreiðin

Kristján Hjaltason, sem fyr er nefndur, hafði farið til Noregs

og kynt sér þar ýmsar nýjungar í útgerð og kom heim með

síldarnet með sér úr þeirri ferð. Varð það upphaf tilrauna

í síldveiðum, er þeir höfðu með höndum Sumarliði gull-

smiður og Thorsteinsen, bakari á ísafirði. Var það í smáum

stíl og mest eða eingöngu veitt á ísafjarðarpolli og því alt

smásíld. Nokkru síðar var farið að nota lagnet, sem hafsíld

fékst í.

Satan og rósin.

Eftir Ruben Dario.

Á þeim sólfagra degi i Paradis, er blómin urðu til, áður en höggormur-

inn freistaði Evu, kom Satan að máli við hina fegurstu meðal rósa, ein-

mitt i þvi hún opnaði rauðar meyjar-varir sínar fyrir bliðuatlotum upp-

rennandi sólar.

»Þú ert fögur«.

»Vist er ég það«, svaraði rósin.

»Fögur og farsæl«, hélt fjandinn áfram. »Pú átt litskraut, unað og ilm

En . . .«

»En?«

»Þú ert ekki nytsamleg. Sérðu ekki trén þarna, hlaðin ávöxtum? Þessi

tré veita ekki aðeins forsælu, hcldur fæða þau fjölda af lifandi verum

sem eiga hæli undir greinum þeirra. Ó, rós! Það er ekkert mikilfengleg

við það að vera fögur . . .«

Rósin féll fyrir freistingunni, eins og konan átti að falla síðar, þráð

að verða nytsöm, og þessi þrá greip hana svo sterkum tökum, að purpura

liturinn fölnaði.

Næsta morgun, nokkru eftir dögun, gekk Drottinn fram hjá.

»Faðir«, sagði drottning blómanna og titraði öll i sinni ilmriku fegurð,

»viltu ekki gera mig nytsama?«

».Iú, barnið mitt«, sagði Drottinn og brosti.

Og sjá! Rósin ummyndaðist, — og þá var það, að fyrsta kálhöfuðið

kom í heiminn.                                                       (Úr Keoista Bispanica Moderna)-