Eimreiðin

						EIMnEIÐIN

Hrikaleg örlög.

Eftir Joseph Conrad.

IX.

Santierra gamli hershöfðingi kveikti sér í löngum og gild-

uni vindli. Hann fór sér að engu óðslega, og það var af lát-

Uragði hans og svip að sjá sem hann væri mjög annars

hugar. Svo tók hann aftur til máls:

»Pað leið langur tími þar til fært reyndist að senda lið

aftur til hrunda hússins. Við komum að borginni í rústum.

Priðji hluti hennar var alveg jafnaður við jörðu. Skelfing

hafði gagntekið íbúana. Allir, bæði ríkir og fátækir, voru jafn-

°i'væntingarfullir og jafn-illa komnir. Ofan á allar hörmung-

aniar bættust svo rán og gripdeildir samvizkulausra fanta,

sem hvorki óttuðust guð né menn. Á meðan þessir þorparar

börðu sér á brjóst með annari hendi og hrópuðu »Miseri-

cordia!« með meiri ósköpum en nokkrir aðrir, rændu þeir

með hiimi öllu, sem þeir náðu í af veslings varnarlausum

lornardýrum sínum og létu sér jafnvel ekki fyrir brjósti brenna

að fremja morð, ef svo bar undir.

Herdeild Robles hershöfðingja hafði nóg að gera að vernda

múa hinnar hrundu borgar fyrir ránum þessara illvirkja.

"•MaIfur var ég svo önnum kafinn við skyldustörf, að ég gat

ekki gengið úr skugga um það fyr en daginn eftir, hvort

ijólskylda mín hefði komist af eða ekki. Móðir mín og systur

hófðu sloppið lifandi út af dansleiknum, sem fyr var nefndur,

eins og ég hafði skilið við þær þá snemma um kvöldið. Ég

man svo vel eftir systrum mínum, þessum ungu og fallegu

stulkum, — guð veri sál þeirra náðugur, — þar sem þær

gengu í garðinum fyrir framan hrunið hús okkar, náfölar,

1 ohreinum ballkjólunum og með hárið fult af ryki og sandi

Ur samanhrundum veggjum, og voru að hjálpa bágstöddum

nagrönnum okkar eftir mætti. Móðir mín, þessi rólynda

°g veikbygða kona, lá þarna, vafin í dýrmætt sjal, á bekk

hjá skrautlegri steinþró, sem þá um nóttina hafði fyrir

lult og alt hætt að gjósa vatni og var eftir þetta með öllu

vatnslaus.