Eimreiðin

						eimreiðin                                HRIKALEG ÖRLÖG                                           219

koníak úr vatnsglasi — sem meðal við svefnleysi, er mý-

ílugurnar voru valdar að, eftir því sem hann sagði. Hann

var góður hermaður. Hann kendi mér listir hernaðarins og

starfsaðferðir. Áreiðanlega hefur guð í náð sinni séð um sál

hans, þvi að föðurlandsástin kom fram í öllum verkum hans,

P° að hann væri uppstökkur að eðlisfari. Flugnanet áleit

hann vera kveifarlegt og hermanni til skammar að nota.

Eg tók eftir því undir eins og við hittumst, að út úr and-

hti hans, sem var mjög rautt, skein góðvildin.

^Aha! Senor teniente«, hrópaði hann með hárri röddu,

Þegar ég heilsaði að hermanna sið, við dyrnar. »Sjáið nú til!

Jötuninn yðar hefur sýnt sig aftur«. Hann teygði fram hand-

'egginn og rétti mér samanbrotið bréf, sem ég sá að var

shlað til »Yfirhershöfðingja lýðveldishersins«.

^Pessuw, hélt Robles hershöfðingi áfram, með hinni háu

rodd sinni, »stakk drengur einn í höndina á varðmanni, þar

Sem hann var á verði á markaði einum, hefur líklega í þann

Svipinn verið að hugsa um stúlkuna sína, því áður en hann

gæti áttað sig, var drengurinn horfinn meðal markaðsgest-

anna, og varðmaðurinn fullyrðir að hann gæti ekki þekt

Pdtinn aftur, þó að líf sitt lægi við«. — Auk þess sagði yfir-

maður minn mér, að hermaðurinn hefði afhent liðþjálfanum

Vlð varðsveitina bréfið, og að Iokum væri það komið í hendur

^eðsta hershöfðingja okkar. Hans hágöfgi hafði lesið það

jalfur með eigin augum. Því næst hafði hann trúað Robles

llei"shöfðingja fyrir málinu.

oréfið   man   ég   ekki   lengur  orðrétt  utanbókar.   En ég sá

ndirskrift Gaspars Ruiz.   Hann var fífldjarfur náungi. Fyrst

latði hann hrilið mannveru úr dauðans greipum jarðskjálft-

ns> eins og þér munið. Og nú var það þessi vera, sem hafði

ið   °rðalaginu í bréfi  hans.   Það var skrifað í mjög sjálf-

stæðum  stíl.  Ég man að mér fanst eitthvað tigið og göfug-

mannlegt  í  stíl þess.   Hún hafði áreiðanlega samið það.  Nú

ier "Tollur  um mig við tilhugsunina um þess botnlausa flá-

**oi.   Gaspar  Ruiz  hafði  verið   eggjaður  á  að   kvarta  yfir

orettlæti því,   sem  hann hafði orðið fyrir.   Hann skírskotaði

h'úmensku   þeirrar   og   hugrekkis,   sem hann   hafði sýnt.

Eftir að vera frelsaður frá dauða, fyrir dásamlega hjálp for-