Eimreiðin

						eimheidin                                HRIKALEG ÖRLÖG                                           221

Ef til vill var það þar, sem hún fékk fæði og húsnæði. En

hvað sem liún nú fékk til fæðis og klæða, þá hefur það

areiðanlega verið nógu lítið til að draga í engu úr hatri

hennar og ala á drambi hennar. Að minsta kosti var hún

ekki i för með Gaspari Ruiz á ferð hans í vora þágu, sem

Var farin hvorki í meiri né minni tilgangi en þeim að eyði-

eggja hergagnabirgðir, sem spönsku yfirvöldin höfðu dregið

saman á laun í bæ einum á suður-landamærunum, Linares

að nafni. Gaspar Ruiz hafði yflr litlu herliði að ráða, en

hann sýndi með þessari för, að hann var þess trausts mak-

'egur, sem San Martin yflrhershöfðingi hafði sýnt honum.

Petta var á óhagstæðum árstíma. Þeir urðu að sundleggja

storár í vexti og ferðast um fjöll og firnindi. En þeir virðast

hafa farið bæði dagfari og náttfari og komið öllum að óvör-

Uni í bænum, sem lá um 25 mílur vegar inni í landi óvin-

anna. Þeir gerðu innrás í borgina snemma morguns og ger-

S1gruðu setuliðið. Það af því, sem ekki komst undan á fiótta,

Var tekið herfangi, og voru í þeim hóp fiestir liðsforingjarnir

i bænum. Síðan voru hergagnaskálarnir sprengdir í loft upp.

ug eftir tæpar sex klukkustundir riðu þeir Gaspar Ruiz og

ttienn hans aftur norður á leið í sama sprettinum og áður,

°g höfðu ekki mist einn einasta mann úr hópnum. Hve góð-

11111 mönnum sem Gaspar Ruiz hefði haft á að skipa, mundi

P° afrek eins og þetta ekki hafa verið unnið nema af því,

aö stjórnin hefur verið frábær.

hg sat   að hádegisverði í aðal-herbúðunum,  þegar   Gaspar

Ulz kom og skýrði frá hinum giftusamlegu málalokum árás-

Hnnar. En þau voru slæmur skellur fyrir hersveitir konungs-

luna. Sem sönnun færði hann oss fána setuliðsins. Hann tók

lann fram úr barmi sínum og fieygði honum á borðið. Það

ar eins og maðurinn væri gerbreyttur. Svipur hans var ögr-

*> °g það var eins og hann biði öllum byrginn. Hann stóð

Vrir aftan stól San Martins hershöfðingja og hvesti á okkur

ugun,   hnarreistur   í   bragði.   Hann   var   með  bláa,   snúru-

agða derhúfu á höfði, og aftan á sólbrendum hálsi hans gaf

að líta stórt, hvítt ör.

Einhver spurði, hvað hann hefði gert við spönsku liðsfor-

Ulgjana, sem hann hafði tekið til fanga.