Eimreiðin

						222                                           HRIKALEG ÖRLÖG                                eimreiðin

Hann ypti öxlum með fyrirlitningu. »Hvílík spurning!

I skyndiáhlaupum er maður ekki að ofþyngja sér með föng-

um. Eg slepti þeim — og hérna eru sverðskúfarnir þeirra«.

Hann fleygði þeim í einum bunka ofan á flaggið á borð-

inu. Þá mælti Robles hershöfðingi, sem einnig var þarna við-

staddur: »Nú, svo þér gerðuð það! Þér vitið þá ekki, minn

góði vinur, hvernig á að reka hernað. Þér hefðuð átt að fara

svona að —«. Um leið brá hann hendinni þvert yfir bark-

an á sjálfum sér. »Því miður var þetta stríð, herrar mínir,

þó hetjulegt væri, harla grimmúðugt á báðar hliðar. Margir

tóku undir orð Robles hershöfðingja. En hetjan San Martin

hrósaði Ruiz fyrir mannúð hans og bauð honum að setjast

til hægri handar sér við borðið. Svo stóð hann á fætur með

fult vinglas í hendinni, og mælti: »Herrar mínir og vopna-

bræður, látum okkur drekka skál Gaspars Ruiz kapteins«-

Þegar við höfðum tæmt glösin, hélt hann áfram: »Eg ætla að

fela honum að gæta suðurlandamæra okkar á meðan við för-

um að hjálpa bræðrum okkar í Pei'ú. Hann sem óvinirnir

fengu ekki stöðvað, þegar hann laust þá, mun vera þess

megnugur að vernda friðsama íbúana, sem við látum hér

eftir meðan við rækjum okkar heilögu köllun«. Svo faðmaði

hann Gaspar Ruiz að sér, sem sat þögull við hlið hans.

Eftir að staðið var upp frá borðum gekk ég til Gaspars

Ruiz, til að óska houum til hamingju með liðsforingjatign

þá, er hann hafði verið sæmdur. »Og nú hafið þér ef til viH

ekkert á móti því, Ruiz kapteinn«, bætt ég við, »að segja

mér, sem alt af hef trúað á heiðarleik yðar, hvað varð um

ungfrú Ermíniu um nóttina, sem jarðskjálftinn stóð?«

Þegar hann heyrði þessa vingjarnlegu spurningu mína,

breytti hann um svip og horfði á mig sljóum augum undan

hnykluðum brúnum. »Herra minn«, sagði hann loðmæltur

og eins og hann væri sárhryggur, »spyrjið mig ekki um 'fl

senorita, því ég vil helzt ekki hugsa um hana, þegar ég er

hér staddur á meðal yðar«.

Svo leit hann i kring um sig ygldur á svip. Salurinn var

fullur af reykjandi og rabbandi liðsforingjum. En mér fanst

ekki eiga við að ganga á hann frekar, og féll svo tal

okkar niður.