Eimreiðin

						228                                      HRIKALEG ÖRLÖG

EIMREIÐIN

að þau hjónin hefðu eignast dóltur. Hafði hópur riddara sótt

prestinn í þorpið, þar sem hann átti heima, og þeyst með

hann tultugu mílur vegar inn til fjalla, þar sem hann var

látinn framkvæma skírnarathöfnina. Við þetta tækifæri mun

Gaspar Ruiz hafa farið nokkrar ránsferðir rétt við nefið á

herdeildum vorum, og unnið stóra sigra, án þess þær gætu

að gert. Rohles hershöfðingi var viti sínu fjær af hræði. Nú

var það ekki mýflugnabit, sem hélt fyrir honum vöku, herrar

mínir, heldur var það Gaspar og hermenn hans, og við því

biti dugðu heil vatnsglös full af óblönduðu koníaki jafnlítið

eins og glas af vatni. Hann tók því það ráð að hella úr sér

skömmum yfir mig og jötuninn minn, sem hann enn kallaði svo.

Þetta og fleira varð til þess, að bæði ég og aðrir foringjar í

hernum gerðumst fífldjarfari en hyggilegt var, til þess ef unt

væri að gera sem fyrsl enda á þessari ófrækilegu herferð.

Gaspar hafði tekist að fá allan Arauco-Indíána-ættslofninn

til þess að gera uppreisn. Auk þess barst stjórn vorri sú frétt,

að Gaspar væri genginn í bandalag við Carreras, sem gerst

hafði einvaldur í Mendoza-lýðveldinu svo nefnda handan við

fjöllin. Ég veit ekki hvort Gaspar Ruiz hefur með þessu banda-

lagi ætlað að bæta pólilíska aðslöðu sína, eða aðeins viljað

með því Iryggja konu sinni og barni griðastað, meðan hann

héldi áfram ránsferðum sínum og árásum á lið vort. En frétt-

in um bandalag hans við Carreras reyndist rétt. Gaspar Ruiz

reyndi að stöðva framgang vorn frá ströndinni, en honuni

mistókst sú tilraun. Hörfaði hann þá undan með lið sitt, jafn-

skjótlega og hans var venja, og undirbjó þegar nýja árás frá

öðrum stað. En áður en hann legði aftur til orustu, sendi liann

konu sína og dótturina litlu ylir landamæri Pequina-fjall-

garðsins og inn í Mendoza.                                       [Niðurl. næst].