Eimreiðin

						230                                                     RADDIR                                          EIMREIÐIN

segir höfundurinn: »Árið 1537 hafði Kristján III. Danakonungur numið af

konungsrikið norska og innlimað það i Danmörku, en Island var áreiðan-

lega partur norska ríkisins og var því innlimað samtimis«.

Mótmæli vor gegn stöðulögunum og þar með þvi, að ísland sé óaðskiljan-

legur hluti Danaveldis, voru miklu meira en sýndar-mótmæli. Pau voru

»effectiv«, eins og öll vor sjálfstæðisbarátta og sjálf sambandslögin frá 1918

sanna. — í öðru lagi var Island áreiðanlega aldrei partur af norska rík-

inu samkvæmt Gamla sáttmála frá 1262. Sáttmálinn var aðeins gerður við

Hákon, konung Noregs, og því aðeins í gildi, að hann og arfar hans héldi

allan trúnað við íslendinga. — En Gamli sáttmáli var sá eini sáttmáli, sem

gerður hafði verið og gilti um sambandið milli íslands og Noregs fyrir

1537, þó endurnýjaður væri bæði 1302 og 1319.

Þannig hafa mér ætið komið þessi mál fyrir sjónir.

Einn af lesendum Eimreiðarinnar.

>Fleiri heyja fólkvíg nú en fasistar«.

Út af viðureign þeiira séra Tryggva Kvaran og Halldórs Jónassonar,

í síðasta árg. Eimreiðarinnar, um frumbúskap, framleiðsluverð, gengis-

mál o. fl., hafa bæði þeim og ritstj. Eimr. borist margar umsagnir með

og móti málstað hvors um sig. Hafa alþj'ðuskáldin þar einnig lagt orð í

belg, eins og oftar, og eitt þeirra a. m. k. ort um viðureign þeirra Kvarans

og Halldórs langan brag. Fara hér á eftir tvær vísur úr upphafi bragsins,

teknar úr bréfi norðan úr landi, til ritstj.:

Enn þá herma útvörpin,

að ekki minki styrjöldin.

Saltfisks-ætur suður um lönd

sífelt veifa hjaltarönd.

Illmenskunni orðið halda engin bönd.

Öðru skal þó inna frá,

okkur nær það telja má.

Ekki' er friður fremur þar,

fram eru teknar sprengjurnar,

því fleiri heyja fólkvíg nú en fasistar.

Svo kemur langur kafli um orustuna milli Kvarans og Halldórs, sem

oflangt mál yrði að birta hér í heild.