Eimreiðin

						

234                                                      RITSJÁ                                           EIMREIÐIN

tekur varla að nefna. Um efnismeðferð og röksemdir höfundanna er það

að segja, að hvorttveggja ber vott um mikinn lestur og nákVœmni, án þess

þó að s;i, er þetta ritar, sé svo fróður, að hann treysti sér til að fella

nokkurn rökstuddan dóm um vísindalegt gildi ritgerðanna. Sjálfsagt er að

allir þeir, er sögu landsins unna, kynni sér rit þessi og önnur, sem væntan-

lega eiga eftir að koma út i þessu nýja safni islenzkra fræða.            Sv. S.

Sig. Ein. Hliðar: SAUÐFÉ OG SAUÐKJÁRSJÚKDÓMAR Á ÍSLANDI.

Akureyri 1937 (Þorst. M. Jónsson). — Sauðkindin og þorskurinn geta tal-

ist tákn hinna tveggja aðal-atvinnuvega þjóðarinnar, landbúnaðar og sjávar-

íitvegs, enda þorskurinn flatti Iengi notaður í skjaldarmerki landsins. Nú

•er sauðkindin mynduð á hverju greiðslumerki, sem íslenzkur þegn á að

kaupa á hvern tuttugu króna reikning eða kvittun, og þar yfir, sem hann

sendir frá sér, og greiðir þar með enn einn skattinn í rikisins hít, hvort

sem honum likar betur eða ver. — í þessari bók hefur Sigurður Hlíðar,

<iýralæknir á Akureyri, tekið sér fyrir hendur að lj-sa sauðkindinni, fyrst

sauðfjárættinni alment, þá islenzku sauðfé og siðan sauðfjársjúkdómum.

Er það mikils virði fyrir islenzka sauðfjárbændur að eignast bók sem þessa,

þar sem jafn-ítarlega er frá sauðfjársjúkdómum greint og hér. Hér er j'fir

iimmtiu sauðfjársjúkdómum lýst, einkennum þeirra og þvi, hvaða lækning

-eigi við hverjum. Þó að bændur séu yfirleitt furðu-glöggir á kvilla i fé sínu

og kunni við þeim ýms ráð, er þessi bók alveg nauðsj-nleg á liverju sveita-

heimili og ætti í mörgum atriðum að geta orðið til hjálpar. Hún er samin

af sérfræðingi og kemur sér vel, ekki sízt nú, þegar sauðfjársjúkdómar

færast í vöxt, og sumstaðar svo að til stórvandræða horfir. Það er annars

eftirtektarvert að eftir þvi sem notkun tilbúins áburðar hefur farið í vöxt

hér á landi, hefur kvillum i búpeningi fjölgað og þeir magnast. Þetta kemur

vel heim við kenningar þær hinar stórmerku, sem dr. Rudolf Steiner flutti

og birti árið 1924, og nefndi lifaflfræðilega framleiðsluhætti í landbúnaðar-

-og jarðræktarmalum. Það er fróðlegt að kynnast þessum kenningum, og

furðar mig að enginn búfræðinga vorra og ráðunauta skuli hafa gert grein

fyrir þeim á íslenzku. En ég man ekki til að hafa séð þeirra getið hér á

landi. Það getur þó ekki verið af því, að þeirra sé ekki getandi að neiniit

þar sem yfir 1000 bændur á Þj''zkalandi einu haga allri landbúnaðar-

starfsemi sinni samkvæmt kenningum Steiners, og aðferðir hans hafa verið

teknar upp viðsvegar um Mið-Evrópu með ágætum árangri, þar á meðal

á stórbj'li cinu í PóIIandi með yfir 80,000 Q km. ræktaðs lands. Steíner hélt

því fram, að tilhúinn áburður eða hin eitruðu efnasambönd, sem hann

nefndi svo, spilti bæði jarðveginum, uppskerunni og búfénu, bændur ættu

að framleiða áburð sinn sjálfir, þ. e. nota húsdýraaburðinn og annan úr-

gang, sem til félli, eins og tizka var hér á landi, áður en tilbúni áburður-

inn kom til sögunnar, og er sumstaðar enn. Mörg fleiri atriði í kenningum

Steiners í þessum málum væri fróðlegt að nefna, en hér er ekki rúm til

þess, og var þetta aðeins útúrdúr, sem hin fróðlega bók Sigurðar Hlíðar

jjaf að vísu tilefni til.                                                                                    Sv. S.