Eimreiðin

						EIMREI£>I>"

Sigrún Pálsdóliir Blöndal.

Ferðlúinn maður á fjallvegi hallar sér upp að snjóhengju með

úrið sitt í hendinni, ætlar að hvíla sig andartak, en honum rennur

í brjóst, og hann vaknar ekki aftur til þessa lífs. Ekkja einmitt

þessa manns, sem í nærfellt sex ár hefur geymt sem hjartfólgn-

ustu eign sína úrið, sem haldið hafði áfram að ganga í brostbit-

inni hönd látins ástvinar enn um stund eftir að straumur blóðsins

hafði stöðvast í æðunum, segir glöð í bragði, um leið og hún

gengur til hvílu að aflokinni skólaskemmtun, að sér hafi lengi

ekki liðið jafn vel. Fáum stundum síðar vaknar hún við, að hún

kennir sér meins, áður en varir veit hún ekki lengur til sín, og

í þeim dvala líður hún úr mannheimum, en ungum syni, auga-

steini hennar, fóstursyni, ættingjum, vandamönnum og vinum

berst sem elding úr lofti sú harmafregn, að Sigrún á Hallorms-

stað, hin mikilhæfa höfðingskona, er um stund hafði borið ægis-

hjálm yfir Austurland, sé horfin að baki húmtjalda þeirra, er

umlykja vitund vora. Þá hafði sólin enn ekki lokið tveiniur

liringferðum frá því að Hallormsstaðahúsfreyjan hafði orð á sér-

stakri vellíðan sinni.

Svona fallvalt, svona brothætt er það, þetta dýrmæta líf, seni

oss er að láni fengið hverju og einu til eflingar því, er oss líður

bezt við að þjóna: hinu góða, en sem svo allt of margir fara með

sem einkaeign, eyða í fánýtum leik eða við alls konar fáránlegt

umstang. Stundum er sporið milli heims og heljar ekki lengra en

þetta. Þeim, sem eftir lifa, verður hverft við í hvert sinn og

dauðinn kemur í námunda án þess að gera boð á undan sér, Vér

hrökkvum við, vér skelfumst. Það er eins og oss finnist það alveg

sérstaklega sorglegt, hversu válega dauða þessara góðu, góðkunnu

og oss mörgum hverjum á ýmsan hátt óbætanlegu Hallormsstaða-

hjóna — fyrst Benedikts og síðan Sigrúnar — bar að höndurn-

En hví þá það?

Dauðinn er oss öllum á hverri stundu jafn nálægur og lífið,

enda aðeins önnur hlið þeirrar heilögu náðargjafar, er vér nefn-