Eimreiðin

						6                             SIGRÚN PÁLSDÓTTIR BLÖNDAL            EIMREIÐIN

manns síns og úr því skrifaði sig Blöndal, var í heiminn borin á

Hallormsstað 4. dag aprílmánaðar árið 1883, og voru foreldrar

hennar cand. pliil. Páll Vigfússon, bóndi á Hallormsstað, og kona

hans Elísabet, sem var fædd að Desjarmýri, en fluttist með föður

sínum, sr. Sigurði Gunnarssyni, prófasti og alþingismanni, að

Hallormsstað fimmtán ára gömul vorið 1861 og dvaldi þar mest-

alla ævi síðan. Páll var fæddur að Ási í Fellum árið 1851, og

voru þau hjón systkinabörn, því sr. Vigfús, faðir Páls, og Berg-

ljót, móðir Elísabetar, voru börn Guttorms prófasts Pálssonar i

Vallanesi. Tvær álmur tengja ættina við Fljótsdalinn: Sigríður,

móðir sr. Guttorms, var Hjörleifsdóttir prests Þórðarsonar á Val-

þjófsstað og Björg, fyrri kona sr. Vigfúsar, var Stefánsdóttir prests

Árnasonar á sama stað.

Páll Vigfússon var stúdent frá Lærða skólanum í Reykjavík,

byrjaði á framhaldsnami við háskólann í K.höfn, en hvarf frá

því og gerðist bóndi að Hrafnsgerði í Fellum; var stjúpa hans,

Guðríður Jónsdóttir frá Gilsú í Breiðdal, fyrir búinu hjá honum-

Þá bar svo til, að prófastshjónin á Hallormsstað dóu með eins

árs millibili, bæði í skammdeginu, Bergljót 2. nóvember 1877, sr.

Sigurður 22. nóvember ári síðar. Kom þá enn prestur að Hall-

ormsstað, sr. Sveinn Níelsson, en sat þar aðeins eitt ár, og var

þá staðurinn lagður niður sem prestssetur. Vorið 1880 flytur

Páll Vigfússon sig búferlum yfir fljótið og kvænist náfrænku

sinni, Elísabetu. Voru þau frændsystkin bæði stórhuga, ráku um-

svifamikið bú á hinu fagra býli sínu, gerðust brátt valinkunn og

var við brugðið fyrir gáfur, mannkosti og myndaiakap. En ekki

urðu samfarir þeirra eftir því langar sem þær voru góðar og

heillavænlegar; Páll andaðist 34 ára gamall vorið 1885, og höfðu

þau hjón þá eignast tvö börn: Sigrúnu og Guttorm, skógarvörð á

Hallormsstað. Var Sigrún á öðru, Guttormur á fyrsta árinu, þegar

föður þeirra missti við. — Þegar Sölvi, bóndi á Arnheiðarstöðum,

spurði lát vinar síns, skrifaði hann í dagbók sína eitthvað á þá

leið, að þetta hefði verið það mannslát, sem hann sízt vildi frétta;

enginn maður austfirzkur hefði síður mátt missast.

Ekki er þess getið, að Hallormsstaðarhúsfreyjan minnkaði bú

sitt, þó að hún stæði nú ein uppi, en á hinu er orð gert, hversu

styrka stoð hún átti í stjúpmóður manns síns, Guðríði, og þá

ekki síður börnin, Varð Sigrún svo handgengin gömlu konunni,