Eimreiðin

						8                             SIGRÚN PÁLSDÓTTIR BLÖNDAL            EIMREIÐIN

málum, þegnskaparfólk svo sem framast verður á kosið, góð og

göfug og það á þá lund, að þau höfðu þroskandi og mannbetrandi

áhrif hvort á annað fram í dauðann og fram yfir, því minning

Sigrúnar vim látinn ástvin sinn varð henni að eldstólpa, sem leiddi

hana um vandrataðar brautir trúnaðartraustsins til tilveru þeirr-

ar, er vér skynjum aðeins ógerla og oft og einatt lykur að augum

vorum sem myrkurtóm hörmunga og tilgangsleysis. Einmitt þegar

neyðin þrengdi sem harðast, sigraðist hin tápmikla kona á efa-

semdunum og skildi, að framhaldslíf er engu ólíklegra né ósenni-

legra en það mannlegum skilningi með öllu óskiljanlega líf, sem

vér bvert og eitt óvita vöknum til í móðurkviði.

Fyrstu sex hjónabandsár sín voru þau Benedikt og Sigrún kenn-

arar við alþýðuskóla þann, er tók við af búnaðarskólanum á Eið-

um einmitt árið, sem þau giftust; en vorið 1924 fluttu þau að

Mjóanesi, sem móðir Sigrúnar hafði gefið henni upp í arfahlut

hennar. Höfðu þau þar skóla á vetrum, fyrst fyrir unglinga, síðan

fyrir stúlkur einar, og varð það fyrsti vísirinn að húsmæðraskóla

þeim, er þau sex árum síðar réðust til á Hallormsstað, Sigrún sem

forstöðukona, Benedikt sem ráðsmaður skólans og f járhaldsmaður.

Með þeim hjónum kom að Hallormsstað sonur þeirra, Sig-

urður, á 6. ári, nú nemandi við Menntaskólann á Akureyri, af

óblíðum örlögum á fermingaraldri rændur föður sínum, tvítugur

móður sinni ástkærri og æskuheimili, en það er von vina hans, að

á fjallvegum framtíðarinnar muni manndómsarfur sá, er hann

hefur þegið eftir hvort tveggja foreldri sitt, reynast honum styrk-

ur stafur og eindæma þegnskapur þeirra öruggur áttaviti. Áður

höfðu þau hjón eignazt dóttur, en hún lifði aðeins fáa daga.

Ekki varð þeim fleiri barna auðið, en á hinu fagra heimili þeirra

ólst einnig upp fóstursonur þeirra, Skúli, sonur Magnúsar bónda

á Víkingsstöðum, garðyrkjumaður. Varð heimili þeirra Benedikts

og Sigrúnar frægt fyrir smekklegar menntir, rausn og myndarskap-

Bókasafn áttu þau hið bezta nærlendis. Ærið starf höfðu þau

bæði við skólann, og hlóðust þó á þau trúnaðarstörf, sem hér yrði

of langt að rekja. Þó skal þess getið, að Sigrún stóð löngum í

fremstu röð um málefni kvenna, og af einlægum áhuga hlúði hún

eftir föngum að Minjasafni Austurlands, sem ætlað var aðsetur

að Hallorm8Stað undir verndarvæng hennar. Svo var Sigrún vel

máli farin, að hún hefur verið nefnd meðal helztu ræðusnillinga