Eimreiðin

						20

ILLUM HINN ILLI

EIMREIÐIN'

fertugt, var hann léttur í hreyfingum og grannur sem tvítugur

væri. Dökkur var hann yfirlitum og augun frán. Þótti sem eldur

brynni úr þeim, einkum er lianii horfði á sakborninga. Guggnuðu

flestir fyrir tilliti hans, og ekki tjáði að segja honum annað en

afdráttarlausan sannleikann. Hann var jafnan fljótur að greiða

úr málum, og vei þeim, sem hann fann sök hjá.

Morðmál það, er hann hafði dæmt í þennan dag, var hið erfið-

asta og flóknasta í allri embættistíð hans.

Stúlkan Sunnefa <3lafsdóttir var ættuð úr Austur-Skaftafells-

sýslu, en hafði um nokkurt skeið verið vinnukona hjá miðaldra

hjónum á bæ einum í Mosfellssveit. Hét bóndinn Magnús, eii

konan Katrín. Ekki var þar fleira fólk á bænum. — Sunnefa var

aðeins nítján ára, en svo fögur,

að orð var á gert um Suðurnes.

Magnús bóndi var og myndar-

legurí sjón, en ekki talinn kosta-

menni að sama skapi. Aftur á

móti var Katrín húsfreyja flest-

um geðfelld, en lítt ásjáleg.

Ekki hafði Sunnefa verið lengi

li já þeim, áður en tók að kvisast,

að Magnús legði hug á hana.

Það var jafnvel haft eftir konu

hans, og einnig, að henni þætti

þetta sárast vegna stúlkunnar.

er væri dyggðug og hjartahrein

af náttúrunni. — Leið svo fram

um hríð, að engin staðfesting

fékkst á þessu. Bærinn stóð nokkuð úr alfaraleið, og kom þar fátt

gesta, enda var nú sláttur byrjaður, og hver hafði sínu að sinna.

Um miðsumar fréttist, að Katrín húsfreyja væri haldin einhverj-

um undarlegum sjúkdómi og lægi rúmföst. Var ýmislegt um þaS

rætt, en raunar hafði hún lengi verið heilsutæp og veil til

vinnu.

Þá var það dag einn seint í ágúst, að nágranni Magnúsar átti

erindi við hann og kom á bæinn að aflíðandi hádegi. Hann barði

að dyrum tvisvar, en enginn kom fram, og gekk hann þá til bað-

stofu. Sátu þær þar þá saman á rúmi, Katrín og Sunnefa, grát-