Eimreiðin

						BIMHEIÐIN                        ILLUM HINN ILLI                                        21

bólgnar mjög, og hafði hann ekki orð úr þeim. Fór hann þá aftur

ut að leita húsbóndans; sagði hann svo frá, að þa þegar hefði sett

að sér illan geig. Það var dauðakyrrð úti fyrir, eins og.bærinn

væn i eyði. Nágranninn leitaði durum og dyngjum, en f ann hvergi

bonda. Að síðustu gáði hann í smiðjuna. Þar var skuggsýnt, og

rett mnan við þröskuldinn hnaut hann um liggjandi mann. Var

Það lík Magnúsar, stirðnað og kalt. Höfuðkúpan var brotin, og

matti sjá, að maðurinn hafði verið sleginn með þungum

hamri.

_ Sýslumanni voru þegar gerð orð, og lét hann flytja konurnar

baðar í járnum til Reykjavíkur. En nóttina eftir andaðist Katrín

1 fangahúsinu, áður en hún yrði yfirheyrð. Voru þá ekki aðrir

t" frásagnar um atburð þennan en stúlkan, Sunnefa Ólafs-

dóttir.

IUum sýslumaður hvessti eldfrán augu sín á fangann og spurði

1 ^aula' 8nöggt og ógnandi, brá úr einu í annað, lagði ótal snörur

og reyndi að ánetja stúlkuna, flækja hana í mótsögnum og gera

hana ringlaða. Hann rakti sundur framburð hennar aftur á bak

°g afram, snéri honum ranghverfum og gerði henni upp orð, er

Jiun hafði aldrei sagt, — beitti yfirleitt öllum þeim brögðum, er

hann kunni. Þau höfðu gefizt honum vel til þessa dags. Hann var

talinn ægilegasti saksóknari Islands; hingað til hafði enginn

glæpamaður vogað að horfast í augu við hann og bjóða honum

yrgmn. — En Sunnefa Ólafsdóttir lét engan bilbug á sér finna.

Hún veik ekki hársbreidd frá því, er hún bar fyrst fram, og var

roleg og þokkaprúð, sem sæti hún með meyjum á palli. Rómur

hennar var hlýr og þýður; hún talaði hægt, en hiklaust. Ógnandi

rodd og orðaflækjur sýslumanns virtust ekki hafa minnstu áhrif á

hana, og ekki varð séð, að hún kenndi ótta. Bláskær og fögur augu

hennar hvikuðu hvergi fyrir tilliti yfirvaldsins mikla; — hann

varð að líta undan oftar en einu sinni.

Frásögn hennar var skýr og gagnorð: Hún hafði farið út í

^iðju um miðjan morgun til þess að brýna eldhússhnífinn.

Meðan hún var að því kom Magnús þangað inn. Hann hafði

verið mjög áleitinn við hana allt sumarið, einkum ef hún varð

ynr honum utanbæjar. 1 þetta skipti var hann verri viðfangs en

nokkru sinni áður. Þau höfðu stimpazt um stund, en hún hafði