Eimreiðin

						22

ILLUM HINN ILLI

EIMREIÐIN

ekki notað neitt barefli eða veitt honum áverka á annan hátt.

Og loks tókst henni  að komast undan honum inn í baðstofu.

.,Lá Katrín hús-

freyja í rúmi sínu

þá?" spurði sýslu-

maður snöggt.

Þá sást hik á

stúlkunni, í fyrsta

og síðasta sinn

meðan á yfir*,

heyrslunni stóð, en

aðeins andartak.

Og rödd hennar

var róleg og ákveð-

in, er hún svaraði:

„Katrín var á fótum, en mjög lasburða."

„Kom hún í smiðjuna, meðan þú varst að stympast við bús-

bónda þinn?"

„Nei!"

Ulum sýslumaður starði um stund hljóður á sakborninginn. —

Þarna var holhljóð í frásögninni, þarna var vörnin veikust!

„Þú sagðir áðan, að Katrín húsfreyja hefði legið rúmföst síðan

í sláttarbyrjun," mælti hann.

„Mín orð voru þau, að hún hefði legið rúmföst öSru hvoru frá

því í sláttarbyrjun," svaraði stúlkan ofboð rólega.

Það var rétt. Hann gleymdi ekki fremur en hún, hvernig orð

þeirra beggja féllu. — Næsta spurning var höst og ógnandi:

„Vissir þú til þess, að Magnús gæfi konu sinni inn eitur?"

„Um það get ég ekkert sagt, því aldrei sá ég hann gera það. En

henni versnaði stundum eftir máltíðir."

„Hélt Katrín það sjálf?" spurði hann lágum rómi.

„Hvað?"

„Að hann byrlaði henni eitur."

„Ekki lét hún þess getið við mig."

„Var   hún   í   baðstofunni,   þegar   þú   flýðir   þangað   undan

Magnúsi?"

Hann hafði spurt þessa oft og á marga vegu, en svarið var

ávallt hið sama;                                                        ..........