Eimreiðin

						eimreiðin                     ILLUM HINN ILLI                                    23

„Nei, en hún kom inn rétt á eftir mér."

„Hvaðan kom hún?"

„Ég veit það ekki."

Þarna var smuga, sem hún hefði ef til vill getað smogiS

ut um! En hún notfærði sér hana ekki, hvort heldur þaS var af

einfeldni eða slóttugheitum, — eða heiðarleika, — blátt áfram

af því, að hún sagði sannleikann?

„Heldur þú, að Katrín hafi myrt mann sinn?"

„Nei! Það er ég viss um, að hún hefur ekki gert."

„Hver heldurðu þá aS hafi drepiS hann?"

„ÞaS hef ég enga hugmynd um."

Þau horfðust í augu drykklanga stund. Að lokum varð hann

að líta undan.

Hann spurði, hvers vegna þær hefðu ekki farið til dyra, þegar

oarið var. Hún sagði, að göngin væru svo löng og svo margar

hurðir á milli, að ekki heyrðist til baðstofu, þótt drepið væri

allfast á útidyr. — Vitnaleiðsla staðfesti þetta.

„Hvers vegna voruð þið grátandi báðar, þegar gesturinn kom

inn?"

„Við vorum að tala um áleitni húsbóndans við mig. Okkur

var hún báðum mjög þungbær. Ég vildi fara burt af heimilinu

þa þegar, en hún sagðist ekki geta verið án mín."

„Var hún hrædd við Magnús?"

„Ekki nefndi hún það."

„Var ekki fremur kalt þeirra á milli?"

„ÞaS var víst svona eins og gengur og gerist milli hjóna."

ifirvaldiS hvessti enn augun á fangann. — Þetta var sjöunda

rettarhaldiS, og hann var aS því kominn aS gefast upp. Vissi

stulkan. það, og var hún slóttug eins og slanga undir sakleysis-

gnmunni? — Eða var hún í raun og veru einföld sem dúfa og

alsaklaus? — Hann varð aS játa meS sjálfum sér, aS hann hafSi

eðiS ósigur í þessari viSureign og aS honum var gjörsamlega

huliS hvor þeirra kvennanna hafSi drýgt glæpinn. — Vitnin báru

öll Katrínu hiS bezta orS: Hún var hæggerS og blíðlynd, skaplítil

og ohkleg til þeirra stórræða að ráðast á mannimi sinn og rota

hann með hamri. Hugsanlegt var þó, að hún hefði fengið aSkenn-

mgu af æSi, ef hún hefSi komiS að þeim, þegar þau voru að

stympast í smiðjunni. En þá hlaut Sunnefa að vita um glæpinn