Eimreiðin

						24                                    ILLUM HINN ILLI                      eimreiðin

— og raunar hvort eð var. ÞaS eitt var bjargföst sannfæring hans,

að 6túlkan vissi, hver myrt hafCi Magnús. En hvaS gekk henni

til aS leyna því, ef hún hafSi ekki gert þaS sjálf? — Katrín var

dáin, svo ekkert var unniS viS aS hlífa henni.

Hann var ráðþrota og vissi ekki hvaS gera skyldi. — Allar

líkur bentu til, að Sunnefa væri morSinginn. En hún var ein til

frásagnar og framburSur hennar óhagganlegur. Hann gat veriS

sannur, — gat naumast verið annað! Það var ólíklegt, að þessi

hreini svipur og þessi hviklausu, skæru augu leyndu hræðileguni

glæp. Og ef hún var forhert og samvizkulaus, — hvers vegna

skellti hún þá ekki skuldinni á Katrínu, sem var sáluð og gat

ekki borið af sér?

Illiiin sýslumaður leit enn undan fögru og alvarlegu augna-

ráði sakborningsin8. Það setti að honum reiðiblandna angurværð.

Því reynir hún það ekki? hugsaði hann. Hún er skynsöm og

hugrökk. Ég yrði að sýkna hana, ef hún bæri glæpinn á Katrínu

og héldi fast við þann framburð. Finnst henni ekki ómaksins vert

að frelsa sig undan böðulsöxinni ? Eða — er framburður hennar

sannur? Og hver hefur þá myrt manninn?

Nóttina eftir þessa yfirheyrslu lá hann andvaka og hugsaði

máliS. Undir morguninn var hann kominn aS fastri niSurstöSu:

Maðurinn hafði verið myrtur; fyrir morðið varð að hegna, og

öðrum var ekki til að dreifa en þeim konunum, Katrínu og

Sunnefu. Þær höfðu framið morðiS, önnurhvor eða báðar.

Sunnefa vissi hvernig í öllu lá. Og úr því hún bar af Katrínu,

hlaut hún sjálf að dæmast — eftir líkum.

Illum sýslumaður hafði aldrei dæmt eftir líkum fyrr. Hann

var fölur og þreytulegur í réttinum. En hún var æskurjóð og

þokkaprúð — og fögur. Hann reyndi ekki oftar aS horfast í

augu viS hana. Og meðan hann var aS lesa yfir henni dauSa-

dóminn, urðu allar forsendur, líkur og rök, sem dómurinn var

byggður á, að hjómi og heimsku í sinni hans. Hann svitnaði og

honum sortnaði fyrir augum. GuS hjálpi mér! hugsaSi hann. Ég

er aS dæma saklausa manneskju til dauSa!

Honum fipaSist hvaS eftir annaS í lestrinum. — Katrín er

morSinginn! hugsaði hann. ÞaS er alveg augljóst. Sunnefa veit

þaS, en hvers vegna hlífir hún henni? — Hún hlýtur aS opinbera

sannleikann, þegar hún hefur heyrt dóminn!