Eimreiðin

						eimreiðin                     ILLUM HINN ILLI                                    29

»Hvers vegna gerirðu þetta?"

riann lagðist þungt á árarnar, og sjórinn fossaði um bátsstefnið.

n er þau nálguðust kaupfarið, hætti hann að róa og svaraði

sPurningu hennar:

«Af því að ég kann vel við þig. Og af því að þú hefur sigrað

Um hinn illa — í ójöfnum leik! Ég þykist vita, að þú sért sak-

laus."

knn ríkti þögnin stundarbil. Þá sagði hún lágt og alvarlega:

nfc'kki er ég saklaus. Ég drap húsbónda minn."

ttann kippti árunum inn í bátinn og laut að henni.

«Varst það þú —?" mælti hann seinlega. „Ég var orðinn sann-

'ærður um, að það hefði verið Katrín!"

»1 fyrstu ætlaði ég að bera sökina á hana; hún var hvort eð er

°min þangað, sem engin jarðnesk refsing nær. En ég gat það ekki,

Pegar til kom. Ég hef aldrei logið, — nema í þetta eina sinn til

að reyna að bjarga lífi mínu."

«Hvers vegna myrtirðu Magnús?"

"ttann var vondur og siðlaus maður. Ég hafði engan stundlegan

¦ 'yrir smeðju hans og handapati! Og ég átti engan að nema

atrinu; — hann laumaði einhverju í matinn hennar, svo að hún

veik. Við mig sagði hann: Ef þú vilt ekki þóknast mér, þá

eP eg hana; og ég skal ganga svo frá þér, að þú neyðist til að

roa konan mín. — Hann var drukkinn um morguninn, þegar —,

nn laesti hurðinni, og augun í honum voru eins og í mannýgu

nauti; — ég náði í stóran hamar —."

Hlum sýslumaður þagði.

»Nú veiztu  sannleikann,"  hélt hún  áfram  eftir  litla  bið   og

Pnaði hann ósjálfrátt. „Viltu þá ekki snúa við og láta fullnægja

dóminum?"

Hann þreif til áranna og réri þegjandi  að skipshliðinni.  —

gar hann tók til máls var rödd hans ung og glaðleg:

»Nei, Sunnefa! ég sný ekki við héðan af! Ég var rétt í þessu

kveða upp minn síðasta dóm — dauðadóm yfir Illum hinum

nla! Ég ætla að fara með þér og byrja lífið að nýju!"