Eimreiðin

						EIMRBIDIN

Bókmenniaferill

íirnmlíu  ára.

Eftir  Vilhjálm Þ.  Gíslason.

Tímarit eru meðal yngstu þáttanna

í bókmenntum okkar. Þau hafa eflzt

fljótlega  að  útbreiðslu  og  áhrifum.

Margir ágætir menn hafa staðið að

útgáfu þeirra, frá Magnúsi Ketilssyni

og Magnúsi Stephensen, Jónasi Hall-

grímssyni   og   Jóni   Sigurðssyni,   og

fram   á   þennan   dag.   Margir   aðrir

öndvegishöfundar   hafa   safnazt   um

þau. Oft hafa þau verið hin merk-

ustu    og    fjölskrúðugustu    málþing

þjóðarimiar.  Þar hafa komið  skáld

og listamenn,  framkvæmdamenn og

trúarboðendur, gagnrýnendur og bar-

dagamenn.  Vitanlega er margt efni

•niaritanna, eins og blaðanna, stundarefni um hverful máJ. En

°nnum sést oft yfir það, að dægurmálin, sem sumir kalla svo

e    nokkurri lítilsvirðingu, eru oft mikils verð og geta  ráðið

lk'u um rás viðburðanna. Það er eitt hið skemmtilegasta lestr-

' eini að blaða í gömlum blöðum og tímaritum. ÞaS eru ekki

ungis stóru málin og stóru mennirnir, sem  athyglin beinist

• ^að er einnig ýmislegt af því, sem leynist í smælkinu, sem

V'lhjálm

tir Þ.  Gíslason.

kallað

er» í fréttum, smágreinum, bókafregnum, bréfum, kvæðum

s ræðuni. Þar sést oft bezt það einlægasta, skrítnasta og skemmti-

gasta i aldaranda og daglegu lífi, mál og menn eins og gengur

°g gerist.

. *6 hef verið að blaða í Eimreiðinni. Hún hefur nú komið út í

r- riun er orðin stórt bókasafn. Gömlu árgangarnir eru orðnir

at keppikeflum safnaranna. Nýju árgangarnir eru forvitnis-

e Qt hókamanna. Eimreiðin hefur þróazt vel. Hún hefrn- staðið af