Eimreiðin

						Eimreipin        UÓKMENNTAFERILL FIMMTÍU  ÁRA                        57

vel við ýms leikræn efni. Ýmsir nýir erlendir höfundar hafa

tekið það upp, og svo gerði hér Indriði Einarsson og að nokkru

leyti Davíð Stef ánsson. Þótt dýrir hættir samrýmist nú ekki lengur

1 smekk fólksins langri sögufrásögn, eiga þeir ekki að vera úr

8°gunni. Þeir geta verið fín og fáguð list og skemmtileg íþrótt.

^eir heyra til lausavísum og stuttum kvæðum. Það sést á kveðskap

"als Olafssonar og Þorsteins Erlingssonar og á kvæði Arnar Arnar-

s°nar, sem hann kallar Odds-rímu. List og íþrótt lausavísna og

"'ms á livorki að afrækja né ofbjóða.

Lífskraftur hins forna ljóðforms og ljóðstafa hefur ekki ein-

ungis komið fram í endurnýjun þjóðlegs skáldskapar, hann hefur

ki síður sýnt sig í þýðingunum. Hinar fornu bragreglur hafa

verið felldar að svo að segja hvaða erlendum hætti sem er, og

an° vel á. Svo sveigjanlegar hafa þær verið og frjósamar. Ljóða-

Pyoingar hafa verið mjög merkur þáttur í bókmenntum síðustu

ara- I þeim má sjá fjölbreytni andlegs lífs, útþrána og víð-

ynina og hæfileikann til að samhæfast alþjóðlegri menningu á

Pjoolegan hátt. Ótrúlegur fjöldi ágætra kvæða og stórra verka

^einnig í óbundnu máli) hefur verið þýddur á íslenzku, af skáld-

m frá Matthíasi  Jochumssyni  til  Magnúsar Ásgeirssonar.  Ný

"íliuþýðirig hefur einnig verið gerð, og unnu að henni Haraldur

Níelsson o. fl.

'ý yrkisefni og ný form að sumu leyti hafa komið inn í Ijóða-

6 rðina með hinum yngri skáldum, frá Jónasi Guðlaugssyni og

*anni Sigurjónssyni og ekki sízt Davíð Stefánssyni og Tómasi

u°niundssyni og Jóni Helgasyni. Sonnettur Jakobs Jóh. Smára

u athygli8vergar  Nýr var einnig tónninn í kvæðum Stefáns frá

vitadal, en hann notaði einnig gamla hætti eins og hrynjandi.

arga fleiri mætti telja, sem farið hafa fallega eða sérkennilega

með form bundins máls, Huldu, Theódóru Thoroddsen, Kolbein

°l«fir8i, Jóhannes úr Kötlum, Sigurð Grímsson, Guðmund

varsson. Jón Magnússon sameinaði oft af smekkvísi gömul og

, v einkenni efnis og forms. Hér er aðeins drepið á heimamenn-

ma> en íslenzk ljóðagerð hefur einnig lifað merkilegu lífi meðal

cstur-lslendinga. Þeir hafa átt öndvegisskáld, sem margt hafa

10 vel og viturlega, og af ástríki til síns gamla lands.

ao er tízka, hvort meira má sín bundið mál eða  óbundið.

att tyrir vinsældir ljóðanna hefur gengi skáldsagnanna orðið