Eimreiðin

						13I.Un,EIÐIN

Þráinn:

Milli vi±a í kennsluslund.

Sem vorsins blær um veginn fer hún

með vaxtarilmsins seið,

suðrænu og sólskin ber hún

svalri norðurieið.

Mér er sem ég mæti sumri,

þótt mæði frost um grettna kinn,

og sem slái klökkva á kaldan

klakabrynjustakkinn minn.

Með gróðurreisn í glöðu fasi

um ganga dansar hún,

hvikul eins og geisli í glasi

glóhærð skolinbrún;

lætur þyrlast lokka sína

leiftursnöggt um feiminn pilt,

verður því næst allt í einu

annarshugar, dul og stillt.

Kyrrlát hún í kennslutíma

kollinn beygir sinn

eins og hún væri glöð að glíma

við greinistílinn minn.

En úrlausnin er ekki skarpleg,

að öðru er hugsun lengst af felld:

Á ég að fara á bíó annars

eða Landið núna í kveld?

Hvað varðar 'hana hætishótin

um hátt og tíð og grein,

hver sé stofn og hver sé rótin,

hvað sé tala hrein,

hvað sé sagnorð, hvað, sé fallorð?

Og hví skyldi það ergja mig,